ÖZETLE ; SAVAŞ  ZAMANINDA  UYGULANACAK  AYETLERİ  BARIŞ  ANINDA  DEĞERLENDİRİRKEN SAMİMİ  VE   ÖNYARGISIZ  OLUNMALIDIR. NORMALDE  İSLAM = BARIŞ DİNİDİR . TABİİKİ  SAVAŞ  TA  İNSANLAR  İÇİNDİR  VE  SAVAŞ  ESNASINDA  UYGULANACAK AYETLERDE  VARDIR.

                                                   SAVAŞLARIN ÇOĞU DİN SAVAŞI MIDIR ?
        SAVAŞLARI DİNİ- DİNSİZ DİYE AYIRMAK NE KADAR DOĞRUDUR?UNUTMAYALIM Kİ 20.YY.’DA DİNSİZLİK ADINA SOSYALİZM ADINA , FAŞİZM ADINA YAPILAN SAVAŞ VE KATLİAMLARDA ÖLENLERİN SAYISI BİNLERCE YILLIK İNSANLIK TARİHİNDE ÖLEN İNSAN SAYISINDAN DAHA FAZLADIR!AYRICA STALİN İLE TROÇKİ , LENİNİZM İLE MAOİZM , MİHRİ BELLİ İLE HİKMET KIVILCIMLI,BEYAZ PLORETAR İLE KIRMIZI PLORETAR ...MÜCADELELERİNİ HANGİ KEFEYE VE HANGİ ADLA KOYACAĞIZ?!BAZI İNSANLARIN DİN ADINA VEYA DİNSİZLİK ADINA RANT İÇİN , İKTİDAR HIRSI İÇİN YAPTIKLARI SAVAŞLARI DİN ADINA YAPIYORMUŞ GİBİ GÖSTERMELERİ DİNİN DEĞİL O İNSANLARIN SORUNUDUR.AYRICA DİN ADINA YAPILDIĞI İDDİA EDİLEN “BATIL DİNLERİN “ SAVAŞLARIDA İSLAMİYETİ İLGİLENDİRMEZ! YİNE AYRICA İLGİNÇTİR SOSYALİZMİNDE , ONUN ZIDDI OLDUĞU İDDİA EDİLEN FAŞİZMİNDE TEMEL DAYANAK NOKTASI DARWİNİZMDİR!

         İSLAM BARIŞ DİNİDİR . O'NUN OLDUĞU YERDE CAN-MAL-NAMUS-AKIL VE DİN KORUMA ALTINDADIR AMA BARIŞI KORUMAK İÇİN GEREKTİĞİNDE YUKARIDA SAYILAN NEDENLERLE DE SAVAŞ CAİZDİR . 
 

                                                             İSLAM TERÖRLE BAĞDAŞMAZ
Batılılar, umumiyet itibarıyla, İslam’ı saldırgan, savaşçı bir din, Müslümanları da inançlarını silah zoruyla yaymaya çalışan zorbalar olarak tanıtmaktalar.

Böyle bir Müslüman tasavvuru, çok eskiden beri vardır. Bu anlayışın yerleşmesinde de Hıristiyan din adamları başrolü oynamışlardır ve oynamaktadırlar...Bir defa İslam, adıyla sanıyla barış ve sükun dinidir. Kelime olarak “İslâm”, sulh, selamet, kurtuluş demektir. İnsanların neye inanırsa inansın inancı çerçevesinde huzura kavuşmalarını hedefler. İnanmayanları kendi inancına zorlamaz. Çünkü bilir ki zorlamayla kazanılan inanç, içe işlemez ve ilk fırsatta geldiği yere gider. Halbuki İslam, “Önce düşün, sonra inan.” der. Nitekim Peygamberimiz Mekke’nin fethinden sonra kendisinden tekrar Müslüman olmak için bir ay düşünme mühleti isteyen bir mürtede dört ay düşünme süresi vermiştir. Buna karşılık Hıristiyanlıkta, “Önce inan sonra düşün.” ilkesi geçerli olduğu için birtakım kilise babaları, “Saçma da olsa inanırım.” diyebilmişlerdir.

İslam, barış ve selamet dinidir

İslam’ın insana verdiği yüksek değeri, hiçbir din ve felsefe verememiştir. Kur’an, bir insanın veya bir grup insanın haksız yere ve kasten öldürülmesini, bütün insanların öldürülmesiyle özdeş görmüştür: “Kim bir cana veya yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya karşılık olmaksızın (haksız yere) bir cana kıyarsa bütün insanları öldürmüş gibi olur. Her kim de bir canı kurtarırsa bütün insanları kurtarmış gibi olur” (Maide: 5/32) Demek ki bir insanın hayatının değeri, altı milyar insanın değerine eştir. Bundan dolayı bir insanın hayatının kurtarılması da bütün insanların toptan ölümden kurtarılmasına eşdeğer sayılmıştır. Bu sebeple Kur’an ve Hz. Peygamber, çocukların, kadınların, hastaların ve ihtiyarların öldürülmelerini menetmiştir. Buna binaen birçok komutan savaş esnasında karşı tarafın çocuklarını kurtarmış ve hatta onların okumalarını dahi sağlayanlar olmuştur. Kur’an bir mü’mini haksız yere öldürenin cezasının ebediyen cehennemde kalmak olduğunu bildirmiştir. (Nisa: 4/93) Kur’an keyif için ve sebepsiz yere savaş çıkarılmasına da karşı çıkmıştır. (Hac: 22/39) Ancak Müslümanlara saldırıldığı zaman savaşmaya izin verilmiştir. Haksız yere saldırmak ve savaş açmak, Müslümanlara da yasaklanmıştır. (Bakara: 2/190)

İslam barış ve selamet dini olduğu için sulh, daima öncelik kazanmıştır. Hz. Peygamber, savaşmadan önce daima sulh teklif etmiş, arkadaşlarının muhalefetine rağmen karşı tarafın kabulü halinde derhal sulh anlaşması imzalamıştır. Bu hal İslamî bir gelenek teşkil ettiği için Sultan Alparslan, Malazgirt Ovası’nda Romen Diyojen’e sulh teklif etmiş, fakat karşı taraftan kabul görmemiştir. Bu geleneği Osmanlı sultanları da devam ettirmiştir. İslam, her türlü işkenceyi yasakladığı gibi, kuduz bir köpeğe bile kötü davranılmasını istememiştir.

Bu sulh anlayışı bağlamında Mekke’nin fethinde müşrikler katliam beklerken Hz. Peygamber, kimsenin burnunun kanamasını istememiş ve onları serbest bıraktığı gibi emniyetlerini de sağlamıştır. Resmî sözleşme yapılmasına rağmen bu sözleşmeyi çiğneyip düşmana yardım eden Yahudilere sadece şehirden çıkarma cezası vermiştir. Belgrad’ın fethinde halka zarar verilmesini isteyen padişahın karşısına şeyhülislam dikilmiş ve halka verilecek zararın hesabını Allah’a veremeyeceğini, halkın kendisine Allah’ın emaneti olarak verildiğini söyleyerek padişahın yanlış bir iş yapmasını önlemiştir.Müslümanlar birtakım devletler ve din adına katliam yapan haçlılar gibi davransalardı, Müslümanların idare ettiği yerlerde başka din mensuplarından eser kalmazdı. Müslümanlar başka din mensuplarını daima himaye etmişler ve onların inançlarını yaşamaları için her türlü yardımı yapmışlardır. Hâlâ günümüzde Balkanlarda tek Müslüman kalmaması için Miloseviç gibiler toplu katliamlar yaparken Müslümanlar, kendilerini bile korumak imkanından mahrum bırakılıyor.

Dinî toleransın örnekleri: Osmanlı ve Endülüs

Bu vesile ile şunu aktarmakta fayda var: 1978’de Zagrep’te “Dünya Şiir Günleri” tertip edildi. Bu toplantının son günündeki müşterek yemekte bir Sırp tiyatro artisti,Yavuz Bülend Bakiler’e bakarak misafirlere şu mealde konuştu: Ben hesap ettim, siz Türkler bizi 550 sene idare ettiniz. Yine hesap ettim ki bu süre zarfında Osmanlı idaresi, her gün bir Hıristiyan aileyi ortadan kaldırsaydı, 20. asra Balkanlardan bir Hıristiyan bile gelemezdi. Üstelik bunu yapsaydı kimsenin ruhu bile duymazdı. Fakat Osmanlıların yapmadığını Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Birinci Dünya Harbi’nde üç buçuk sene içerisinde yaptı.(Yavuz Bülend’in “Üsküp’ten Kosova’ya” adlı eserine bakılabilir.) Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi’nin 1993’te 1-5 Şubat tarihleri arasındaki toplantısında “Demokratik Toplumda Dinî Toleransa Dair” aldığı 16 maddelik tavsiye kararları var. Bunun 6. maddesinde teokratik idarelerde bile dinî toleransın olabileceğini tarihin bize gösterdiği söylenmekte, örnek olarak Osmanlı idaresi ile Endülüs İslam Devleti’nin tutumları gösterilmektedir. Çünkü Hıristiyan dünyasında bunun örneği yoktur.

Papa cenapları, “Muhammed ne getirdi?” diye buyurmuş. İnsan sevgisi, varlık sevgisi, adalet, merhamet, yardımlaşma, paylaşma, ortak yaşayabilme, birbirine tahammül ve hoşgörü getirdi. Bunları hayatında uyguladı ve uygulanmasını sağladı. Batı dünyası toleransı filozof J. Locke’un “Tolerans” adlı risalesiyle daha üç yüz sene evvel tanıdı. Ne gariptir ki bu büyük filozof, tolerans risalesinde ateistlerin ve Katoliklerin şahitliğinin kabul edilemeyeceğini söylüyor. Başka söze hacet var mı? Aydınlanmanın babası sayılan bir filozof Katoliğin şahitliğine tahammül edemiyor? Papa cenapları buna ne buyurur?.. Papa cenapları İslam’da Allah ile akıl arasında bir bağ olmadığını söylemiş. İslam akıl dinidir. Aklı olmayanın dini olmayacağı esası vardır. Kur’an aklını iyi kullanamayanların karşılaşacakları kötü akıbetleri bildiren ayetlerle dolu. İslam, ergenlik çağına ermeyen çocukları günahsız kabul eder. Ergen olmadan ölen bütün çocuklar cennetliktir. Neden? Çünkü akılları yeterince gelişmemiştir. İslam, Hz. Adem’in işlediği ve affedilmiş olan hatanın bütün insanlara geçtiği inancını kabul etmez. Babanın günahı çocuğuna geçmez. Bundan dolayı İslam’da yeni doğmuş, dünyadan haberi olmayan bir çocuğun günahkar sayılıp da onun günahtan arındırılması yoluna gidilmez; çünkü bunların akılla bir ilgisi yoktur.

Terör ve türleri hakkında kısa bir tasnif

Terör, şiddetten ve anarşiden farklıdır. Şiddet terörün alt basamağı ve hazırlayıcısı olabilir. Şiddet, insan vücuduna, kişinin zihnî ve duygusal yapısına zarar veren ve fertte derin tahribat meydana getiren muhtelif eylemlerdir. Anarşi, doğrudan doğruya devleti hedef alan ve ferdin üstünde hiçbir otorite tanımayan, belli ilkelere dayanarak bireyi mutlak hürriyete kavuşturmak için siyasî bir düzen kurma eylemlerini içerir. Terör ise çeşitli amaçlar doğrultusunda örgütlü bir tarzda, sistemli olarak grup veya gruplar halinde uygulanan öldürme niyetli şiddet eylemleridir. Demek ki insana, topluma, devlete ve bütün insanlığa yönelik eylemler, terörün kapsamı içindedir. Bu üç hareket de akrabalık bağlarıyla sımsıkı birbirine bağlı hareketlerdir. Terör siyasî amaçlı olursa bunun altından devlet terörü çıkmaktadır. İsrail’in, zaman zaman Rusya’nın, ABD ve diğer Batılı ülkelerin Asya’da, Afrika’da ve Güney Amerika ülkelerinde uyguladıkları eylemler bu türdendir. Terör eylemlerini gerçekleştirenlere göre çeşitlere ayırmak gerekirse karşımıza şöyle bir tablo çıkacaktır: 1. Kişilerin veya bazı grupların gerçekleştirdiği eylemler. Carlos’un 1975’te OPEC toplantısını basıp şahısları rehin alması, Kızıl Tugaylar’ın 1978’de eski İtalyan başbakanı Aldo Moro’yu öldürmeleri gibi. 2. Başka gruplara ve kişilere karşı uygulanan terör eylemleri. ASALA’nın 1983’te Orly baskını gibi. 3. Devletlerin gerçekleştirdiği terör eylemleri: ABD’nin Libya’ya, İsrail’in Irak’a, Filistin’e ve Lübnan’a karşı uyguladığı terör hareketleri gibi. Bu, bazen kişilere ve gruplara yönelik olabilir: İsrail’in 1988’de Tunus’ta Ebu Nidal’i öldürmesi ve 1982’de Sabra ve Şatilla kamplarını basarak Filistinli mültecileri katliama tabi tutması gibi. Teröre muhatap veya hedef olmuş kurbanlar açısından da sınıflama yapmak mümkündür. Bunun çeşitlerini ve örneklerini saymaya lüzum görmüyoruz.

Terör eylemleri yapmayı meslek edinenlerin gerekçeleri de bir hayli farklı. Bunların bazıları çaresizlikten, bazıları cezalandırmak, bir kısmı karışıklık çıkartıp bunalım yaratmak, bazıları kendi propagandalarını yaparak seslerini duyurmak ve sorunlarına dikkati çekmek için bu eylemlere girişmekteler. Devlet terörü bahis konusu olunca devlet çıkarlarının kollanması ve devletin bekasının temin edilmesi esastır.

Hangi esbab-ı mucibe ile yapılırsa yapılsın ABD gibi dünya siyasetine istikamet veren büyük devletler, terörü cephesiz ve sınırsız bir savaş biçimi olarak kabul etmekteler. Terör eylemleri kime yönelikse ona göre değerlendirilmektedir. İster iktisadî, ister siyasî, ister dinî, ister ideolojik sebeplerle veya bunların hepsiyle birden olsun, Batılı devletler ve kuruluşlar (AB gibi), terör eylemleri kendilerine veya uzak da olsa, menfaatlerine yönelik olursa, onları hemen terör olarak nitelemekteler, hatta dünyayı ayağa kaldırmaktalar. Ama az gelişmiş ülkelerdeki terör hareketlerini, kendilerine zarar vermezse terör hadisesi olarak görmedikleri gibi, onları desteklemekte bir beis görmemekteler. Batılıların, Yunanlıların, Suriye’nin ve benzerlerinin PKK’yı desteklemeleri gibi.

İslam bütün insanlığın kurtuluşu için geldi...

Kendisi de bir Yahudi olan Noam Chomsky, “Devlet terörü” başlıklı uzun yazısında devletleşmeden önce Siyonist hareketin Filistinlilere karşı ideolojik bir silah şeklinde kullandığı “terörizm endüstrisi”nin anayurdu olarak İsrail’i göstermektedir. 1943’te, sonradan başbakan olan İzak Şamir, kurdukları terör örgütünün başındadır. Sivil Araplara, İngilizlere ve hatta bir kısım Yahudilere kapsamlı bir terör hareketi yürütmüş, Birleşmiş Milletler arabulucusunu bile öldürmekten çekinmemişlerdir. Bu örgütün Lehi adlı yayın organında terör başlıklı bir yazı yazan Şamir, bakınız neler buyuruyor: “Ne Yahudi ahlakı ne de Yahudi geleneği, terörü bir savaş aracı olmaktan alıkoymak için kullanılabilir.”, “Ulusal savaşım söz konusu olduğunda hiçbir ahlakî duraksama tanımıyoruz.” İsrail’in ilk devlet başkanı olan Chaim Weismann da Yahudi terörünün eylemlerini ve bunları gerçekleştirenleri kamu önünde suçlamayı ahlakî bakımdan doğru bulmadığını söylemiştir. (a.g.e., s. 242-243) Bizzat Yahudilere karşı da uygulanabilen bu eylemlerin Filistinlilere, Lübnanlılara veya daha başkalarına uygulamaları, Batılı devletlerin de kınamayıp destek verdikleri eylemlerdendir. Zaten terör en çok hoşgörü ve gizli veya açık desteklerle palazlanıp serpilmekte değil midir? Biraz da Hıristiyanlığa ve Hıristiyanlara temas edelim: Bir Hıristiyan İncil’deki şu ayetleri okursa ne olur?: “İsa yanlarına geldi ve onlara söyleyip dedi: Gökte ve yeryüzünde bütün hakimiyet bana verildi. İmdi, siz gidip bütün milletleri şakirt edin, onları Baba ve Oğul ve Ruh’ul-Kudüs ismiyle vaftiz eyleyin; size emrettiğim her şeyi tutmalarını onlara öğretin; ve işte ben bütün günler, dünyanın sonuna kadar sizinle beraberim.” (Matta, 28:18-20, Kitab-ı Mukaddes Eski ve Yeni Ahit/Tevrat ve İncil/Kitab-ı Mukaddes Şirketi, İstanbul, 1988) Bir de şu ayete bakarsa metodunu da bulabilir: “Yeryüzüne selamet getirmeye geldim sanmayın; ben selamet değil, fakat kılıç getirmeye geldim; çünkü ben adamla babasının ve kızla anasının ve gelinle kaynanasının arasına ayrılık koymaya geldim; ve adamın düşmanları kendi ev halkı olacaktır... Canını bulan onu zayi edecektir; benim uğruma canını zayi eden onu bulacaktır.” (Matta, 10:34-36, 39)

İmdi, asırlardır süren Haçlı terörü, Haçlıların sadece Konstantinapolis’te yüz binlerce Ortodoks Hıristiyan’ı, Kudüs’te yüz binlerce Müslüman’ı ve Hıristiyan’ı kılıçtan geçirmelerinin esbab-ı mucibesi anlaşılmaktadır. Bunlara engizisyon terörünü, filozof Jordano Bruno’nun, vaiz Savanoral gibi birçok Hıristiyan’ın Roma meydanında diri diri yakılma merasimlerini; Endülüs’te öldürülen milyonlarca Müslüman’ı ve Yahudi’yi, Güney Amerika’da yok edilen yerli halklarla tarihten silinen medeniyetlerin ortadan kaldırılmasında uygulanan terörü, “Otuz Yıl”, “Yüz Yıl” din savaşlarındaki cinayetleri de ilave edebilirsiniz. O zaman kimlerin terörü teşvik ettiği, kimlerin onu temellendirerek munis gösterdiği ve dünyayı kana bulamaya devam ettiği daha iyi anlaşılmaz mı?                                                                                 PROF. DR. SÜLEYMAN HAYRİ BOLAY ( Zaman :18-19.09.2006 )