İnsanlık   İslama   bilim  vasıtası  ile   kavuşacaktır. O  halde  İslam  dini  insanların  ilerisinde  , Kur’an  bilimin  ulaşacağı  son  noktada  insanların  dünya  ve  ahiret  mutluluğunu   sağlamak  için  beklemektedir.

                                         KUR'AN'DA  TEZAT  YOKTUR :

      " Kur'an'ı   düşünmüyorlar mı?Eğer o  Allah'tan  başkası  tarafından  indirilmiş   olsaydı ,onda birbirini tutmayan çok şeyler  bulunurdu."( Nisa :82 )

      Kur'an   bilime  kılavuzluk   eden bir  din  kitabıdır . Yani  Kur'an'ı  anlamak ta   bir bilim ve emek,gayret  gerektirir. Kur'an'ı  anlama ve anlatma ilmine tefsir ilmi denir ve bu ilmin kürsüsü ,profesörleri , usûl - metodları  , detayları vardır.bu detaylardan birisi de  "Müşkilü'l-Kur'an  " adlı  bölümdür. Okuyucunun alt yapısı  yoksa ayetlerde anlayamayacağı   farklı anlamları daha açık ve detaylı  okuyucuya açıklayan bilim   dalıdır .

     Okuyuculara  tezatmış  gibi   gelen ve temelde tefsir ilminin  bilinmemesinden kaynaklanan  bazı meselelerin  dört ana sebebi vardır :

     - BİLDİRİLEN  MESELENİN   SAFHALARININ  BULUNMASI :Mesela insanın yaratılış   safhaları : Toprak( Âli imran :59 ),balçık ( Hicr :26 ),nutfe ( nahl :4 )...gibi yaratılışın  çeşitli  safhalarından bahsedilmesi   ( DETAY ; KUR'AN  VE ZAMAN BAŞLIKLI YAZIDA )

       - KONU  FARKLILIĞININ   BULUNMASI :Mesela " Kadınlar arasında adaleti gerçekleştiremeyeceğinizden endişe ederseniz ,bir  kadınla evlenin ." ( Nisa :3 ) ayeti  ile   " Ne  kadar  isteseniz de kadınlarınız arasında adalet yapamazsınız ." ( Nisa : 129 ) arasında bir fark yoktur :birinci ayet hukuki   bir   meseleyi anlatırken ikinci ayet kalbte duyulan bir temayüle işaret etmektedir   ve aslında her iki ayette  sonuçta tek eşliliği tavsiye eder.( DETAY; İSLAM VE KADIN )

        -  İŞİN   İKİ  AYRI  YÖNÜNÜN  OLMASI :" Attığın   zaman  sen atmadın ,lakin Allah attı."( ENFAL:17) :Yani ey Muhammed kumu sen attın  ama  isabet  ettiren Allah'tı !hedefi  tam onikiden  vuran ve vurdurtan ,o  olayı - mucizeyi  asıl   sana  yaptırttan ,hatırlatan  Allah'tır  , O'nu  unutma ve O'nu  an ! ( OLAYIN DETAYI ;TÜM TEFSİRLER)

         - KELİMENİN   HAKİKİ VE MECAZİ ANLAMDA KULLANILMASI :Mesela :" Kıyamet   günü  insanları   sarhoş  görürsün, halbuki onlar sarhoş değillerdir." ( Hac :2 ): " Sarhoş " kelimesi  birinci de mecazi( sarhoş  gibi ;korkudan yalpalar,titrer,akıl dışı fiiller yapar...), ikincide gerçek manada ( yani onlar sarhoş değil ,ürkek ,korkak ;o  nedenle öyle görünüyorlar...) kullanılmıştır!
                          TEMELİ  OLMADAN  KUR'AN'A YAKLAŞMAK YA KÜFÜR YA SAPIKLIĞA  GÖTÜRÜR !

                          
                                                KUR'AN'IN  KAYNAĞINA DAİR  İFTİRALAR

                                         Hz peygamber vahiy beklentisi içerisinde değildi
     Toplumun genelinde böyle bir beklenti yoktu. Bunun en açık kanıtı Hz Muhammed'in peygamberliğini   ilan ettiğinde karşılaştığı tepkidir.İlk vahiy geldiği zamanki davranışları gösteriyor ki kendi dışından ve kendine rağmen bir kuvvet tarafından adeta yakalanıp kendisinin rağmına bir elçiliğe memur edilmiştir.Resulallah Hira mağarasında iken ansızın melek kendisine gelerek “oku” dedi. O “Ben okumak bilmem” diye cevap verdi. Melek kendisini canını acıtacak derecede sıktı ve tekrar “oku” dedi. Tekrar aynı cevabı alınca üçüncü defa sıktı ve bırakıp Alak suresinin ilk ayetlerini getirdi. Resulallah kalbi ürperti içerisinde eve döndü. Hz. Hatice'ye “beni örtün beni örtün” dedi. Örttüler, derken korkusu zail oldu. Kendisinden endişe ettiğini bildirince Hz Hatice, iyi sıfatlarını anlatarak Allah'ın kendisini mahcup etmeyeceğini söyleyip teselli etti. Bundan sonra Hatice O'nu hristiyanlığı seçmiş bir bilgin olan amcaoğlu Varaka bin Nevfel'in yanına götürdü. Hz. Peygamber olanı biteni anlattı. Bunun üzerine Varaka,“Bu gördüğün Allah'ın Musa'ya indirdiği en büyük kanundur. Keşke senin davet günlerinde genç olsaydım da kavminin seni çıkaracakları zamanı görseydim.” dedi ve o günlere yetişebildiği takdirde yardım edeceğini söyledi.Yaşanan olaydan anlaşılacağı gibi peygamber kendi dışından bir kuvvet tarafından adeta yakalanıp kendisinin rağmına bir elçiliğe memur edilmiştir. Bu durum birçok peygamberin bi'setinde görülmüştür.Eğer Resulallah haşa yalancı olsaydı önünde dilediği gibi şekillendireceği bir yalan alanı vardı. Cebrail'in üç kez kendisini sıkıp neredeyse canının çıkacağını söylemek yerine, dostça yanına gelip şefkatle elini tuttuğunu, mahiyetini ve amacını bilemediği “oku” şeklindeki kesin ve beklenmedik emir yerine arkadaşça sohbet ettiği gibi birşey söylemesi gerekirdi. Aynı şekilde tedirgin ve korku içerisinde eve dönmek yerine mütebessim ve sevinçli bir şekilde dönmesi daha makul idi.Peygamberliğini ilan ettiğinde müşriklerden hiç kimse çıkıpta “Peygamberlik iddiasında bulunacağı öteden beri belliydi” gibi bir iddiada bulunmamıştır. Aksine kendisi ve yakın çevresi tarafından hiç beklenmeyen bir durumdu. Bazı müsteşrikler de bu noktaya dikkat çekmişlerdir.İngiliz müsteşrik Alfred Guillaume Hz. Muhammed'in (a.s.m) peygamberliğine inanmadığı halde bu olayı onun samimiyetine ve Hira mağarasında kendisine görünenlerin kuşku götürmez bir gerçek olduğundan emin olma isteğine delil olarak değerlendiriyor.(1)Marksist Maxime Rodinson de söz konusu noktaya açıkça dikkat çekmekten kendini alamamıştır.Nitekim Rodinson Hz Peygamberin(a.sm) kendisine gelen şeyin Allah'ın vahyi olduğuna kesin kanaat getirmeden önce uzun bir süre tereddüt geçirdiğini kabul ediyor.(2)(1)Alfred Guillaume İslam Pelican Books  (2)Maxime Rodinson Mahomet Editions du Seuil,

             Hz. Peygamber Kur'anı Mekke'de oturan bazı yahudi ve hristiyanlardan edindi iddiası

Hiçbir tarihi kaynakta Mekke'de yahudi ya da hristiyan dini bir grubun bulunduğu bildirilmemiştir. Olayların gelişim süreci ve sonuçları da bunu ortaya koymaktadır. Olmayan bir şeyi varsayıp üzerine tartışma yapmak doğru değildir.Kölelik, satıcılık, hamallık gibi sebeplerle Mekkeye gelmiş Romalı ve Habeşistanlı bazı hristiyanlar mevcuttu.Fakat bu kişilerin herşeyden önce dili yabancı idi ve ortada ilmi olarak istifade edilebilecek kaynak niteliğinde hiçbirşey yoktu. böyle birşey olsaydı Mekke müşrikleri Hz Peygamberin arzusunu kırmak için Medineye gideceklerine diledikleri bütün malumatı o kaynaktan elde etmeleri gerekirdi. Ve Kur'an dil engelini bildirdiğinde (Nahl 103) kafirler susmazlar ve onu çürütmeye çalışırlardı.Kölelik, satıcılık, hamallık gibi sebeplerle Mekkeye gelmiş romalı ve habeşistanlı bazı hristiyanlar ise mevcuttu. Fakat bu kişilerin herşeyden önce dili yabancı idi ve ortada ilmi olarak istifade edilebilecek kaynak niteliğinde hiçbirşey yoktu. Böyle birşey olsaydı Mekke müşrikleri Hz Peygamberin arzusunu kırmak için Medineye gideceklerine diledikleri bütün malumatı o kaynaktan elde etmeleri gerekirdi. Ve Kur'an dil engelini bildirdiğinde (Nahl 103) kafirler susmazlar ve onu çürütmeye çalışırlardı.Yine görülüyor ki müşrikler Hz Peygambere Kuran'ın hangi yerinin öğretildiğini söylemek yerine genel bir ittihamla yetiniyorlardı. Halbuki elinde delil bulunan bir kişi böyle önemli bir ittihamda hedeflediği noktayı açıkça belirtir, şahitler getirir, gerçeğin açığa çıkmasını sağlayacak yer ve zaman gibi faktörleri belirtirdi. Halbuki kafirlerin sözlerinde genel bir ithamdan başka bir şey bulunmamaktadır.İttihamın geçersiz olduğunu gösteren akli bir gerkçe de şudur ki,Hz. Peygamber'in Kur'anı kendisinden öğrendiği iddia edilen kişi ya da kişilerin gelişen süreç içerisinde ya müslüman olmaları ya da olmamaları şıkkıdır. Eğer müslüman olduklarını düşünürsek kendilerinin kopya verdiği ve bu kopya sayesinde peygamberliğini iddia eden kişiye niçin iman edip onun maiyeti haline geldiler. Müslüman olmadıklarını düşünürsek o zaman niçin bunu açıklamayıp kendi verdikleri bilgilerle birinin peygamberliğini ilan edip kendilerini yalanlamasına ve bu şekilde binlerce insanı arkasından götürmesine razı oldular.Böyle bir itham doğru olsaydı Ubeydullah bin Cahş (daha önce müslümanlığı kabul etmişken habeşistanda hristiyan olan), Muhacir müslümanlara karşı Necaşi'yi kışkırtmaya giden Kureyş elçileri, Necaşinin sorularına muhatap olan Ebu süfyan ve beraberindekiler bu ithami yinelerlerdi. Çünkü bu ve benzeri durumlar Hz. Muhammed ve dini aleyhinde altın bir fırsattı. Üstelik bu karalamayı yapan çevredeki insanların çoğu müslüman oldu. Bir insan böyle bir ithamı gerçeklere dayanarak yaptıktan sonra dönüp müslüman olabilir mi?Herşeyden önemlisi Kur'anın 1400 senedir dünyaya ışık saçan hikmeti öyle bir kaç kişiden duymakla öğrenilecek bir şey olmadığı da söylemeye bile gerek bulunmayan bir gerçektir.Kısacası nereden bakılırsa bakılsın bu iddianın ele avuca gelen bir yönü yoktur... Ve en önemlisi tevrat ve incil'e  zıt olan ayetler  nasıl açıklanacak...Ya da günümüzde ançak anlaşılabilen bilimsel ayetler...!?Not: Kuran ve Hz Peygamber aleyhindeki iddialara cevaplar adlı eserden faydalanılarak hazırlanmıştır. **Dr. Abdülaziz Hatip

                            Mekke dışındaki temaslari ile yazdı iddiası

Hz Peygamber'in mekke dışına birkaç seyehatinin olduğunu kaynaklar yazmaktadır. Hz peygamber'in bu seyehatleri esnasında Hristiyan ya da yahudi fikirlerinden etkilendiğine ya da görüşmeler yaptığına dair herhangi bir bilgi kaynaklarda yoktur. Hatta hristiyan bir toplum ile karşılaşıp karşılaşmadığı dahi kaynaklarda mevcut değildir. Bu şekilde dışarıdaki diğer din sahipleri ile bir temas olsaydı Açığını arayan Mekke müşrikleri bunu ifade etmekten geri durmazlardı. Çünkü bu seyehatleri sırasında mutlaka yanınında Mekkeli hemşehrilerinden bazı insanlar vardı. Öyleyse neden böyle bir şeyden kimse söz etme gereği duymadılar. Hadi yanındakiler bahsetmedi temas kurduğu, bilgi aldığı kişilerden niçin herhangi bir haber gelmedi. Mekke'li müşrikler Mekkedeki dil bilmeyen bir rum köleden başkası için böyle bir iddiada bulunmadılar. Bu iddiaları da Kur'an tarafından cevaplandırıldı ve kuru bir itham olduğu için bunu isbatlamadılar ve sürdürmediler.

Görüldüğü gibi Bu iddiayı yapanlar hiçbir somut delile dayandırmadan tarihi ve akli gerçeklerle zıtlaşmak pahasına da olsa tamamen kafalarında tasarladıkları senaryoya göre (küçücük bir kemikten destan gibi bir evrim masalı yazdıkları gibi) küçük ve aslen alakasız bir şeyden yola çıkarak bir sürü hikaye oluşturmaktadırlar. Araştırmanın başında karar verdikleri yalanlama ve çürütme duygusunun etkisi ile iddialarının mantıkla ne kadar çelişki içerisinde olduğunun farkına varamamaktadırlar. Olayın geçtiği zaman ve mekan içerisindeki şiddetli muhaliflerin göremedikleri ayrıntıları yüzlerce sene sonra taraflı kurgularına malzeme yapmak isteyenlerin bilime, gerçeklere ve insanlığa ne kadar zarar verdikleri ortadadır.

Mesela Necran Hristiyanları ile tartışma sonunda yalancının lanetlenmesi şeklinde bir yola gidilmesine karar verildiğinde hristiyanlar bunu kabul etmediler. Yalancıyı lanetlememek için Resulullahın şartlarını kabul ettiler. Bu da onların gerçek niyet ve duygularını açıkça ortaya koyuyor. Durum bu iken niçin Necran hristiyanları ta baştan Hz Peygamber'e memleketine gelen, kilise ve rahiblerini ziyaret edip onlardan bilgi alan eski tüccar olduğunu hatırlatmadılar. Böylece cizye yolunu kapatmak mümkündü. Bu kadar büyük bir açık varken! Yenilgiyi kabul ettiler.

Öte yandan Hz. Peygambere büyük düşmanlık besleyen, Medine münafıkları ile gizlice toplantılar düzenleyen ve Mescid-i Dırar ayetlerinin kendisi hakkında indiği fasık rahib Ebu Amir neden böyle büyük bir fırsatı kaçırsındı. Düşmanlıkta o kadar ileriydi ki Hirakl'e gidip yardım dahi istemişti. Eğer yalan yanlış da olsa kulağına bu konuda birşeyler gelseydi bunu söz konusu etmez miydi. Özellikle yahudiler Mekke müşriklerine ruh, Zülkarneyn vs. konularda sorular empoze edip Resulullah'a sormalarını sağlıyorlardı. Ellerindeki Tevrat ilmine son derece cimri ve kıskanç olan yahudiler niçin bu bilgilerin kendilerinden alındığına dair bir ithamda bulunmadılar.Yahudiler kendilerinden zina eden iki kişi hakkında hakem olarak Hz. Muhammed'e başvurmuşlardı. Amaçları da bu çiftin recmedilmemesi idi. Eğer Hz. Muhammed'in Tevrat hakkında bilgisinin bulunmasında en ufak bir kuşkuları bulunsa idi hakem olarak ona başvurmazlardı. Çünkü o takdirde Tevratta yer alan recm ile hükmedeceğini tahmin ederlerdi. Hz. Muhammed kendilerine bu konunun Tevrattaki hükmünü sorunca onlar bunu gizlediler. Resulullah (s) Tevrat'ı getirmelerini emretti. Tevrat getirildiğinde onların bilgini Tevrattaki recm hükmü üzerine elini koydu. Kendince recm hükmünü Hz. Muhammed ve etrafındaki müslümanların gözünden kaçırabileceğini zannetti.(İbni hişam Es-Siretünnebeviyye).Bütün bu gerçekler gösteriyor ki, Hz Peygamber'in sözkonusu seyehatlerinde Ehl-i Kitab'ın dini kültüründen yararlanarak Kur'anı meydana getirdiğine ilişkin iddiar tarihsel ve mantıksal olarak geçersizdir.

                                        Bahira-i Rahib

Hz peygamber 12 ya da 9 yaşındayken bir ticaret kervanıyla amcası Ebu Talibin yanında yola çıktı. Kervan Şam bölgesinde bulunan Busra'ya vardı. Orada bir manastırda yaşayan Rahib Bahira bu kervanı misafir etti. Yaşı küçük olduğu için kafilenin yüklerini beklemek üzere bırakılan Hz Muhammed dışındaki herkes davete katıldı. Bahira Onun da katılması konusunda ısrar etti çünkü onda bazı belirtiler görmüştü. Hz. Muhammed'e birtakım sorular sordu. Bunun üzerine onun peygamber olacağını kesin olarak anladı ve yahudilerin tuzakları konusunda Ebu Talib'e uyarıda bulundu ve Şam'daki ticaretini bitirir bitirmez Mekkeye geri götürmesini tembihledi.*

Tarihi kaynaklarda anlatılan bundan ibaret olmasına rağmen bu vakadan bir sürü senaryo üretilmiştir.

Bu iddialardan bazıları ise;

“-Hz peygamber Bahira'nın yanına defalarca gitti.” (hiçbir kayıtta olmayıp uydurulan bir iddia. Tarihi kayıtlara göre Resulullah bir daha Bahira ile görüşmemiştir)

“-Bahira ile görüştüğünde 12 yaşında olması ondan bilgi almasına engel değildi.”( bütün İslami ilimlere kaynaklık eden Kuran ve Sünneti bir görüşme ile 12 yaşına elde ettiği iddiasının komikliği zaten ortadadır.)

“-12 yaşında olduğu doğru değildi.” (Demekki tarihi kaynaklar yerine din karşıtlarının uydurmaları kaynak olmalı!)

Resulullah o karşılaşmadan sonra sadece bir defa ticaret için sefere çıkmıştır. Onda da tüm tarihçi ve siyerciler Bahira ile karşılaşmadığına ittifak ediyorlar. Rahib Bahira zaten bu karşılaşma sırasında gayet yaşlı idi. Hz Muhammed Bahira ile karşılaşmasında ve diğer ticaret seferinde yanında Mekkelilerden insanlar vardı ve gizli bir durum zaten söz konusu olamazdı. Yanındaki insanlar ya müslüman olmuş ya da olmamıştır. Müslüman olduysa böyle bir şeye şahid olmadığının kanıtıdır. Müslüman olmadıysa şahid olduğu böyle bir durumu mutlaka söylemeliydi. Rum bir köle için böyle bir itham yapana kadar bunu söylemek gerekirdi.İslamiyet karşıtlarında olayı objektif bir şekilde değerlendirmek yerine “belki buradan birşey çıkartırız” psikolojisi görülmektedir. Bu anlayışla yaklaşım gösterenlerin gerçeği görme şansının ne kadar az olduğu iddiaların mantıksal örgüden yoksunluğu ile açığa çıkmaktadır.*İbn-i Saad Tabakat, Taberi Tarih,

                                Varaka

Varaka bin Nevfel peygambere ders veren biri değil iman eden biridir. Bir insan kendi ders verdiği kişinin olağanüstü bir iddia ile karşısına çıkması karşısında ona iman ederek mi tepki verir... Hz. Peygambere ilk vahiy gelip eve döndüğünde Hz Hatice Varaka Bin Nevfel'in yanına gelip Hz Muhammed'in Hira mağarasında görüp işittikleri hakkında görüşünü sorduğunda,

“Kuddüs kuddüs!Varakanın canı kudretinin elinde bulunan Allah'a yemin ederim ki ey Hatice, eğer bana anlattıkların doğruysa, O na Hz Musa ya gelen Namus-u Ekber (Cebrail) gelmiştir, ve O bu ümmetin peygmberidir. Ona de ki sebat etsin.”

Daha sonra Hz peygambere dedi ki

“Kavmin seni şehrinden çıkardıkları zaman keşke hayatta olsaydım!”

Resulullah (s)

-Beni çıkaracaklar mı? Diye sordu,

“Evet senin getirdiğini getiren hiçbir kimse gelmemiştir ki düşmanlıkla karşılaşmasın. Eğer o güne ulaşabilirsem sana büyük bir destek vereceğim” Buhari- Müslim

Varaka daha önce hristiyan olmuş tevrat ve incil hakkında bilgisi olan bilge bir insandı. Varakanın ismi ilk defa peygamberliğin gelişiyle duyulmaktadır.Varaka ile ilgili tek bilgi islam kaynaklarında verilen yukarıdaki bilgidir. Görüldüğü gibi Varaka Hz. Muhammmed'in peygamberliğini kabul etmiştir. O sırada yaşı ilerlemiş bir ihtiyar olduğuna bakılırsa onun bu tasdik ve şehadetinin önemi daha iyi anlaşılır. Çünkü o yaştaki bir Mekke'li ihtiyarın yeni bir fikir ve inancı benimsemesi oldukça zordur. Bilhassa kendisiyle aynı şehirde yaşamış ve kendisinden çok küçük yaşta olan bir kişiden bunu kabul etmesi ve buna karşılık Hz Muhammed'in henüz daha bir iddiası yokken ve elinde de güç ve hakimiyette bulunmazken bunu itiraf etmesi gösteriyor ki , Varaka bu itiraflarında son derece samimiydi.Durum tüm açıklığı ile bu hal üzere iken Hz Muhammed'in ondan ders aldığını iddia etmenin ne tarihi kaynakta aktarılanla ne de olayın mantıksal sonucuyla bağdaşan bir tarafı elbette ki bulunmamaktadır.Rivayet Varakanın ona ders verdiğini değil ona iman ettiğini bildiriyor. Bir insan kendisinden ders alıp, daha sonra da aldığı bu derslerle peygamberlik iddia eden birine iman eder mi? ya da tepki gösterip onu reddetmez mi?

Burada rivayeti

- Ya kabul etmek,

-Ya reddetmek,

-Ya da olduğu gibi kabul etmemek. gibi üç şık mevcuttur.

Rivayeti kabul ettiğiniz zaman zaten onun Hz Peygamberin Nübüvvetini tasdiklediğini kabul etmişsiniz demektir.Rivayeti reddettiğiniz zaman iddia da söz konusu olamaz.Eğer rivayeti olduğu gibi kabul etmiyorsanız o takdirde Varaka'nın niçin tepki göstermediğini siz söylemelisiniz. Kendisinden ders alıp haşa halka bana vahiy geliyor diye kandıran birine niçin sesini çıkarmadı. Hadi o sesini çıkarmadı peki 1400 sene sonraki objektif!! din karşıtlarının görebildiği bir ders olayını o herşeyi dillerine dolayan şiddetli Mekkeli müşrikler nasıl oldu da hiç göremediler. Rum bir köleyi itham vesilesi yapan o müşrikler Varakayı niçin yapmadılar.Görüldüğü gibi ortaya atılan iddia rivayetin kabulüyle de, reddiyle de olduğu gibi kabul edilmeyişi ile de çelişmektedir. Buna rağmen din karşıtları bu iddiayı senaryolarının içerisine koymaktan çekinmemektedirler.

               Haniflerden alındığı iddiası

Hz. peygamber devrinde mekkede parmakla sayılacak nicelikte ve toplum üzerinde etkileri görülmeyen hanifler mevcuttu. Hiçbir hanif Hz. Peygamberin İslamı kendilerinden öğrendiğine dair bir iddiada bulunmamıştır. Haniflerden bazıları ise İslamiyete kılıç ve sözle karşı koymuşlardır...Hz. Muhammed'den önce Hicaz bölgesinde hanifler denen ve Allah'ın birliğine inanan bazı kimseler vardı. Bunların bazısı İbrahim peygamberin dinine yakındır diye yahudiliğe ve hristiyanlığa meylederdi. Bununla beraber bu inanç çok yaygın değildi. Böyle düşünen çok az hatta sayılı idi.(1) Ümmi bir insanın hanifler, hristiyanlar ve yahudilerin kitabi bilgilerini kulaktan duyup sentezleyerek onların alimleri ile münakaşaya girip galip gelmesi ve bu galebenin sonunda bir kısım hristiyan alimlerin iman etmesi,(örnek; Necran hristiyanları) aynı şekilde yahudi alimlerinin grup grup gelip en müşkil sorular sorup cevaplarını almaları mümkün müdür?

Düşünce bakımından hanifler çok müphem ve dağınık vaziyetteydi. Nitekim gerek eski ve gerekse çağdaş hiçbir araştırmacı bunların özel kanunlarını gerçek anlamda açıklayabilmiş ve inançlarını tanımlayabilmiş değildir. Hiç kimse bunların kainatın yaratıcısına ve öldükten sonra dirilişe ilişkin tasavvurlarını bilemiyor.Toplum üzerinde hemen hemen hiçbir etkileri görülmemektedir. Çok az sayıda bulunmaları ve halkın tamamının onların endişelerinden uzak olmaları bunu açıkça gösterir. Bunu İslam öncesi arap edebiyatında görmek mümkündür. Her sene toplanan Ukaz panayırında ve Kabe duvarına asılan Muallekat-ı Seb'a denilen en edebi şiirlerinde tek bir dini düşünceye rastlamak bile mümkün değildir.

Hanifler gerçek ve mukaddes bir dinin özlemini çekiyorlardı. Ancak bu din hakkında uzaktan da olsa Kur'an-ı Kerimin doktirinini müjdeleyebilecek hiçbir mefhuma sahip değillerdi. Bunlar arasında azmi ve bağımsızlığı ile tanınan Zeyd b. Nufeyl bile Allah'a ne şekilde ibadet edileceği hususunda bir bilgisi olmadığını itiraf etmekteydi.(2)

Haniflerin inançları özellikle de Allah'ın varlığı ve birliğiyle ilgili olanları oldukça kapalı belirsizdir. Bunlar toplu bir birlik halinde olmadıkları, davranışlarında da dini bir özellikten ziyade ahlaki bir hava ağır basmaktaydı. İnançları böylesine kararsız ve mübhem olan bir topluluğun hüküm ve icraatlarının açık, net, karışıklık ve kapalılıktan uzak ibadet ve muamelelerinde bütün insanlık için tanzim edilen öğreti ve hükümleri içeren Kuran-ı Kerim'in kaynaklarından olması mümkün değildir.Haniflerden bazıları ise İslamiyete kılıç ve sözle karşı koymuşlardır. Bunların inançları Kuran'ın getirdiği ile aynı olsaydı elbette ki ona karşı koymazlardı.Hiçbir hanif Hz. Peygamberin İslamı onlardan öğrendiğine dair bir iddiada bulunmamıştır. En azından onlardan bir tanesi “Muhammed'e inanmayın çünkü o bilgilerini bizden öğrenmiştir. Bizim kendisine öğrettiğimizi almış ve bir din haline getirmiştir.” gibi bir söz etmemiştir. Özellikle Ümeyye b. Salt susmazdı. Çünkü kendisi bizzat peygamber olmak istediği için Hz. Peygambere iman etmek istememiştir. Durum böyle iken 1400 sene sonra birileri çıkıp (bütün tarihi ve mantıksal gerçeklerle zıtlaştığı halde) haniflerden alındığını iddia ediyorsa, bu kişilerin objektiflik ve gerçekçilikle bir ilgisinin olmadığı ve tamamen önceden kabullendikleri bir düşünceye destek bulmak için iddia ortaya attıkları açık olarak görülmektedir.

Haniflikte çok gayretli insanlar bulunuyordu fakat bunların hiçbiri çıkıpta peygamberlik iddiasında bulunmadı. Çünkü peygamberlik iddiası öyle kolay bir şey değildir. Peygamber olmayıp da bu iddiayı yapanlar maskara olmaktan kendilerini kurtaramazlar. Tarihten ve tarafsız, doğru akli muhakemeden çıkan netice şudur ki, hakiki bir din tesis etmek yalnız ilim ve zeka ve maharetle yapılacak bir iş değildir. Bunu yapacak olan kişi dünyaya peygamber olarak gelir. Bu mukaddes vazifeyi yerine getirmek için gerekli fevkelade bazı özellik ve meziyetler ona Allah tarafından fıtri olarak verilir. Onun muallime hiç ihtiyacı yoktur. Onlarda fıtri olarak yorulmak ve usanmak bilmeyen ve başka hiç kimsede olmayan bir azm, gayret ve metanet vardır. Hiçbir yaptıklarına hiçbir dünyevi karşılık beklemezler ve Allahtan başka kimseden korkmazlar. Bütün bunlar Hz. Muhammed (s.a.v) de açık bir şekilde görülmektedir.(1)Neşet Çağatay, İslam Öncesi Arap Tarihi ve Cahiliyye Çağı   (2)İbn-i Hişam Essiretü'n-Nebeviyye

                                   Ümeyye b Ebi's-Salt'ı kaynak edindiği iddiası

Ümeyye b Ebi's-Salt cahiliyye döneminin Taifli bir şairiydi. Eski kitapları okur, rahib elbisesi giyer, içki ve putlardan sakınırdı. Şam'a ve Bahreyn'e gider gelirdi. İslam dini ortaya çıkıp Hz Muhammed'in peygamberliği haberi kendisine ulaşıncaya kadar orada kalmıştır.Yeni dini haber alır almaz Mekke'ye dönmüş Resulallahtan Kuran ayetleri dinlemiştir. Mekke halkı kendisine Hz. Muhammed hakkındaki görüşünü sorunca “Kuşkusuz o hak üzeredir” cevabını vermiştir. Fakat bizzat kendi ifadesi ile meseleyi iyice düşününceye kadar ertelemiştir. Daha sonra Şam'a gitmiş ve bir süre sonra müslümanlığını ilan etmek üzere Mekke'ye döndüğünde dayısının iki oğlunun kafir olarak Bedir de müslümanlara karşı savaşırken öldürülmeleri onu bu düşünceden vaz geçirmiş ve ölümüne kadar taif de yaşamıştır.* Ümeyye'nin şiirlerinde hikmetler, dini öğütler, cennet cehennem tavsifi gibi ilahi kitaplarda anlatılan hususların bulunması bunların Kuran'ın kaynağı olduğunu gösteren bir durum değildir.Öncelikle Hz. Muhammed hakkında herhangi bir şekilde şüphe uyandıran bir şey Ümeyye'ye ulaşmış olsaydı sükut etmez hemen söylerdi. Hatta bu bizzat kendisine sorulduğunda “kuşkusuz o hak üzeredir” cevabını vermişti. Müslüman olmayışı ise yukarıdaki sebepten ya da nefsine ait başka bir sebeptendir. Çünkü ondan başka da hakikatı farkedip o bazı sebeplerden dolayı o hakikata tabi olmayan insanlar çıkıyordu.

Mekkeli müşrikler ise Hz Peygamberin Mekke'de yaşayan hristiyanlar arasında bulunduğunu sandıkları bilgi kaynağını çok araştırdılar. Fakat Ümeyye ile ilgili en küçük bir iddia yapmadılar, Rum bir köle ile ilgili karalama niteliği taşıyan bir tek ithamdan başka bir suçlamada bulunamadılar. Halbuki cinlenmiş, kahin, büyücü, şair gibi ithamları yapmaktan çekinmiyorlardı. Bunları yapana kadar 1400 sene sonraki muhaliflerin tarihi kayıtlara uygun olmasa bile yaptıkları kurgular sayesinde gördükleri bir gerçeği!! nasıl göremeyip söylemediler.

*Zarikli Alam, “Ümeyye b. Ebissalt” maddesi

                                    Kur'anın kaynağı iddialarının geçersizliğinin ortak noktası nedir?

Bu iddiaların geçersizlğinin en önemli ortak noktası o zamanın şiddetli muhalifleri olan Mekke müşriklerinin geçersizliği kanıtlanmış birçok iddiada bulunmalarına karşın böyle bir iddiada bulunmamış olmalarıdır. Böyle bir durumun vukuu halinde en önce bu iddiaya muhtaç olan onlardı. Hem de Hz Muhammed hayatını yanlarında geçirmişti. Hz Muhammed'in bütün islami ilimleri netice verecek kadar bir ilimi tahsil etmesi ve bunu yanıbaşındaki insanların görmemesi düşünülemez. Halbuki asılsız ve karalama nitelikli ithamlar yapmaktan geri durmuyorlardı. Bunları yapana