Soru: Turkiye'nin icte ve dista cok ciddi problemlerle karsi karsiya kaldigi bir donemde, bazi kimselerin yine irticâ cigirtkanligina baslamalarini ve en buyuk tehlike olarak irticâyi gostermelerini nasil degerlendiriyorsunuz? Asli ve mesnedi bulunmayan boyle bir iddiayi zaman zaman tekrar gundeme tasiyanlar neyi hedefliyor olabilirler?
Cevap: “Irticâ” tabiri Arapca'dan dilimize gecmistir; mensei, “donus, geriye donme” manalarina gelen rucu' kelimesine dayanmaktadir. Fikih istilahinda, geriye donulebilen ve vazgecme ihtimali bulunan bosanmaya “ric'î talak” adi verildigi gibi, bela zamaninda veya aci bir haber duyunca “Innâ lillahi ve innâ ileyhi râciûn - Biz Allah'a âidiz ve vakti geldiginde elbette O'na donecegiz!” (Bakara, 2/156) ayet-i kerimesini okuyarak Allah'a teveccuh edip O'na siginmaya da “istircâ” denmistir. Irticâ ifadesi de, temelde “geri donmek” manasini cagristirdigindan dolayi, gericilik, muhafazakarlik, tutuculuk, eskiyi koruma, yeniye karsi tavir alma, medeniyeti kabul etmeme, moderniteye karsi cikma ve tarihin tekerlegini geriye dondurerek eski olani canlandirmaya calisma gibi manalarin hepsini birden ihtiva eden bir tabir olarak kullanilir hale gelmistir.
 Hangisi Irticâ?..
Ne var ki, oteden beri belli bir kesim, irticâ sozunu siradan bir kelime olarak istimal etmekten daha ziyade, onu siyasî ve ideolojik bir suclama ve sindirme araci olarak kullanmaktadir. Bu talihsiz kimseler, bazen kolay anlasilmasi icin “gericilik” ifadesini dillerine dolamakta, cogu zaman da, meseleyi daha korkunc gostermek maksadiyla manasi daha az bilinen “irticâ” tabirini tercih etmekte ve kotu sekilde algiladiklari, kotu bir mazmunun karsiligi olarak kullandiklari, toplum nazarinda da bir heyula haline getirdikleri bu laflarla her firsatta muslumanlari karalamaya calismaktadirlar. Yillar var ki bu ulkede fuhus, edepsizlik ve soysuzlasma pesinde kosarak cahiliye devrindekinden daha beter bir cehalete geri donenler hosgoruldugu ve ilerici addedildigi halde, kendi degerlerine, diline, târihine, kultur ve medeniyetine sahip cikan, ozunu yitirmeden ve yabancilasmadan muâsirlasmak isteyen ve dinine bagliligini ifade eden insanlara “murtecî”, “fundamentalist” damgasi vurulmaktadir. Esefle musahede etmekteyiz ki, akla-hayale gelmedik cesit cesit ahlâksizligi irtikap edenler “modern” sayilmakta ve musamahayla karsilanmakta; fakat, muslumanlar cag disi gibi gosterilmekte ve “gerici, yobaz, teokratik duzen yanlisi” turunden yaftalarla kotulenmektedir. Evet, bazi mufsitler, agizlarini her acislarinda islahtan, imardan, kendini ifadeden, iradenin hakkini eda etmekten ve insan haklarindan dem vurmaktadirlar; fakat, boyle konustuklari ayni anda vicdanlara baski yapmakta, baskalarinin haklarini cignemekte, zulmun en hunharcasini irtikap etmekte, insanlar arasindaki munasebetleri kirip dokmekte ve azginliktan azginliga kosarak herkesi sindirmeye calismaktadirlar. Dahasi, bunca fezayi ve fecâyii mazur gostermek icin surekli paranoyalar icad etmekte; “yesil sermaye” deyip birine saldirmakta; “gerici yapilanma” bahanesiyle digerini ortadan kaldirmakta; “irticâ” cigirtkanligiyla tiranlar doneminde bile esine rastlanmayan kanunlar cikarmaktadirlar. Kanunlara gore hareket edeceklerine, heva ve heves edali hareketlerine gore kanunlar hazirlamakta ve butun bunlari yaparken irticâ maskesinin ardina saklanmaktadirlar. Bu itibarla, suphe goturmeyen bir gercek vardir ki; irticâ kufrun takiyyesidir; gericilik yaygaralari dinsizligin ve ilhadin maskesidir.
Modern Takiyyeciler
Bildiginiz gibi; takiyye, kendini gizlemek, oldugundan farkli gorunmek, inandiginin aksini soylemek ve tehlikelerden korunmak icin hileli yola basvurmak demektir. Bazilari, takiyyeyi muslumanliga mal etmek isteseler de, Islam'da takiyye yoktur. Dinimizde, bir muslumanin savas aninda dusmanin zulmunden kurtulmak ve canini kurtarmak maksadiyla imanini gizleyerek mudarâtta bulunmasi seklinde ifade edebilecegimiz, “Illâ en tettekû minhum tukâh - Ancak onlar tarafindan gelebilecek bir tehlike olursa baska!” (Âl-i Imran, 3/28) hakikatina bagli bir disiplin var ise de, Siilik'te soz konusu olan takiyyenin muslumanlikta yeri yoktur. Takiyye, Sii anlayisinda, ozellikle de Iran Siiliginde bir esastir; dolayisiyla, Anadolu'daki saf Alevî vatandaslarimiz da takiyye bilmezler.
Fakat, Fars Siiliginde, “Sizden olmayanlari ve sizin cizginizde bulunmayanlari aldatmadiktan sonra hakîkî musluman olamazsiniz” manasinda bir takiyye mevcuttur ki, onun menseini de Sunnî bir atmosferde yetismis olan Imam Cafer-i Sadik hazretlerine isnat ederler. Dogrusu, Imam Cafer gibi mustakim bir insanin, boyle carpik bir dusunce ifade edecegine inanmak mumkun degildir. Kaldi ki, Hazreti Imam boyle bir cumle soylese bile, Allah Resulu “Aldatan bizden degildir” buyurmustur.
Bu itibarla, Islam'da boyle bir takiyye yoktur; yoktur ama gunumuzde takiyyeyinin katmerlisi yapilmaktadir. Camideki muslumana “muslim” yerine “murtecî” diyen, Cenab-i Hakk'in kemale erdirdigi ve insanlar icin yegâne din olarak sectigi Islam'i ya da onun bazi emirlerini “fundamentalizm” ve “gericilik” seklinde karalamak isteyen kimseler bu cagin en sinsi takiyyecileridir. Evet, bir kere daha ifade etmeliyim ki, “murtecî, gerici, yobaz” turunden isnatlar belli bir kesimin takiyyesidir; bu cirkin yakistirmalar, hileli bir oyunun maskesidir.
Irtica Paranoyasi
Peki, bazilari neden simdilerde bir kere daha boyle bir takiyyeye ve hileli oyuna basvuruyorlar? Evvela; Turkiye'de istikrar havasinin hâkim olmasini istemiyor; emareleri gorulen huzur ve guven atmosferini cekemiyor; bu istikametteki olumlu bazi gelismeleri ve yararli icraati hazmedemiyor; gelisme hesabina katedilen mesafelerden rahatsizlik duyuyor ve demokratiklesme adina atilan adimlarin onunun alinmasi gerektigini dusunuyorlar. Cunku, millet icin cok musbet sayilan bu turlu ilerlemeleri kendi ikballeri acisindan birer tehlike olarak goruyor; makam ve mevkilerinden ayrilma ve cikarlarindan olma telasi yasiyor, kaybetttikleri koltuklari tekrar elde edememe endisesiyle doluyorlar. Bunlarin hepsini ayni cizgide mutalaa etmek dogru olmasa bile, cogu itibariyla bohemce bir yasayisa ve serâzat bir hayat tarzina alismislar. Yapip ettiklerini cirkin bulacak kimselerin cogalmasini rahatca davranmalarina ve keyiflerince yasamalarina mâni kabul ediyorlar. Daha sonra da bu nefsânî ve seytânî hislerine fikir libasi giydirerek “Irtica tehlikesi var; murtecîler bizi caglar otesine goturecekler. Bunlar, lâik sistemi devirecek, toplumun hayat tarzini degistirecek, carsi-pazara mudahale edecek ve ulkeyi bizim icin yasanmaz hale getirecekler!” turunden yâvelerle bagirip duruyorlar. Bu asilsiz iddialari o kadar cok dile getiriyor ve tekrarliyorlar ki, kendi hilaf-i vâkî sozlerine zamanla kendileri de inanmaya basliyor, sonunda tam bir irticâ paranoyasina tutuluyor ve kendilerinden baska herkesi rejim dusmani gorme ruh hastaligina dûcar oluyorlar. Diger taraftan, bu asilsiz dusunceler surekli empoze edildiginden ve bazi medya organlari adeta murtecî avciligi yaptigindan dolayi, bir kesim “irticâ var” dedigi zaman, bu iddia hemen baskalarini da harekete geciyor. Cunku, irticâ adli heyula mesnetsiz isnatlarla zihinlerde her gun biraz daha sisirile sisirile oyle bir hal aliyor ki, bir kesimin okumusu da, aydini da, batiya acik olani ve kendi degerlerini korumak sartiyla dunyayla entegrasyona sicak bakani da onu buyuk bir tehlike gormeye basliyor. Maalesef, toplumda onca bilgi birikimine ve okumusluguna ragmen bu turlu iddialarin perde arkasini anlayamayacak, hatta isin icinde baska hesaplarin varligini dusunemeyecek cok kimse var. Iste, pek kurnaz ve gizli hesaplar pesinde olan bazi kimseler, onlardaki bu zaafi kendi cikarlari istikametinde degerlendiriyor; isler aleyhlerine sarpa saracagi anlarda ya da bir kisim planlari uygulayacaklari her zaman diliminde bir kere daha “Irtica kapida, sistem tehlike altinda; ulke elden gidiyor!” diyerek yaygara kopariyor; bu entrikadan habersiz yiginlari aldatiyor, korku sâikini kullanarak onlari tetikliyor, bir cephe olusturuyor ve karsi tarafi surekli psIkolojik baski altinda tutuyorlar.
28 Subat'in Murtecîleri
Hatirlayacaginiz uzere; Subat soguguna denk gelen son post-modern darbe (!) evvelindeki hadiseler sirasinda da bir kisim saskinlar zuhur etti. Giyim-kusamdan zikir ve ibadet tavirlarina kadar pek cok hal ve hareketleriyle tam bir aykirilik sergileyen bazi kimseler figure edildi. Onlara bir kisim roller verildi; kimisi tarikat seyhi kisvesine burunup medyada boy gosterdi, kimisi teokratik duzeni hâkim kilma sevdalisi bir gerici numarasi yapti, kimisi murtecîlerin agina dusurulup kandirilmis bir kurban rolu oynadi ve kimisi de karanlik gucler tarafindan kiralanan bir tetikci, silaha sarilip elini kana bulayan bir kanli kâtil olmasina ragmen, irticâ piyesinde “Allah'in ordusu”nun sadik bir eriymis gibi sahne aldi. Butun figuranlar rollerini oyle gercekci ortaya koydular ki, hemen herkes oynananin bir oyun oldugunu unutup sahiden ulkenin elden gittigi zehabina kapildi.
Sonrasi malum.. masum dindarlarin uzerindeki baskilar arttirildi.. bati stilinde calisma sistemleri olusturuldu; gunahsiz vatandaslar fislendi, en tabiî haklarindan edildi. Muslumanligini dogru durust, samîmâne ve en guzel bicimde yasamaya gayret gosteren insanlar potansiyel birer terorist gibi gosterildi. Dahasi, bu yapilanlarin butun faturalari surekli bazi kimseler adina kesildi ve toplum yapisini ayakta tutan esaslari siyanet vazifesiyle muvazzaf kesim manipule edildi. Millet, onlari Demokles'in kilici gibi hep tepesinde hissetti, urktu, korktu, sindi ve evrensel haklarindan bile vazgecti. Gerci, sayilari cok az da olsa, bazen toplum fertleri arasinda her seyi reddeden ve herkese “cani cehenneme” diyen kimseler de bulunabilir. Bunlar, ilim, fen ve teknolojiyi gereksiz, hatta zararli gormeleri itibariyla bir manada gerici de sayilabilirler. Bazi varoluscularin “Ilim de teknoloji de yerin dibine batsin!” dedikleri gibi, bunlar da ilim ve teknolojinin, fen ve felsefenin karsisinda olabilirler. Fakat, bu turlu insanlar, hem sayilari itibariyla cok azdir, hem heyet-i umumiyeye karsi cikacak ve genel âhenge tesir edecek gucte degillerdir; hem de samimi muslumanlar tarafindan da dislanmis ve umumi tablonun haricinde kalmis kimselerdir. Heyhat ki, o karanlik donemde bu gercek gozardi edildi; bir kac aykiri misal ard arda siralaninca ve toplumun genel halini asla yansitmayan birkac kare yan yana getirilince sahiden bir irticâ tehlikesi varmis gibi gosterildi ve bu mevhum tehlike bir psIkolojik harp silahi olarak istimal edildi. Evet, isin bir psIkolojik savas olma yani var ve irticâ yaygaracilari 28 Subat'tan once yaptiklari gibi, hemen her zaman onu buyuk olcude tehdit, santaj ve yildirma malzemesi olarak kullaniyorlar. Millet adina hayirli faaliyetlerde bulunacak insanlari gericilikle suclayip sindiriyor ve onlerini kesiyorlar. Murtecîlikle itham edilen taraf pusunca, onlar bu firsati ganimet biliyor; ya ezici bir kanun cikariyorlar veya karsi tarafi butun butun felc ediyorlar.
Mu'mine “Dinci” Diyenler “Dinsiz” mi?
Saniyen; ben, iyi bir mu'min oldugum iddiasinda degilim; fakat, Allah'in varligindan ve ahiretin mevcudiyetinden hic suphe etmedim. Bir gun hesap verecegim hususunda asla supheye dusmedim. Iste simdi, oyle bir suphesizlik mulahazasina bagli olarak, kalbim gibi bilerek ve eger farkli mulahazalarla bir sey ifade ediyorsam Allah'a hesab verecegime cok iyi inanarak diyorum ki; vallahi, billahi, tallahi, bunlar irticâ tehlikesinden bahsediyorlar ve irticâya bagladiklari insanlara da murtecî diyorlar.. ama aslinda muslumanligi kastediyorlar. “Radikal musluman” derken de, “asiri dinci” diyerek sadece bir kesimden soz edermis gibi yaparken de aslinda bizzat Islam'i hedef aliyorlar. Cunku, Islam'in asiriligi olmaz.. muslumanlik butun asiriliklara karsi orta yolu tutan ilâhî bir sistemin adidir.. Islam, sevdirme ve kolaylastirma esaslariyla gelmis, ifrat ve tefritin kokunu kesmis ve butun insanlara guclerinin yetecegi sorumluluklari yuklemis fitrata en uygun Allah'la munasebet sisteminin adidir. Islam dinini kabul edip onun emirlerini uygulamaya calisan herkes –kalbleri sadece Allah bilir– Kitap ve Sunnet acisindan mu'min, musluman ve dindardir. Onlari, bundan baska herhangi bir isimle ya da unvanla anmak ise, en hafif ifadesiyle saygisizliktir. Bizim terminolojimizde, “Islam”, “musluman”, “dindar” tabirleri vardir; ama, dine hasim kimseler tarafindan kasitli olarak dilimize sokusturulan ve cahillerin kullandigi “Islâmci” ve “dinci” gibi ifadeler yoktur. Dine gore, gunah isleyen bir Musluman gunahkâr olsa da yine mu'mindir; Islâm esaslarini inkâr etmemek sartiyla, onlardan bazilarini terk etse de yine muslimdir. Bu itibarla, bazi dinî vecibelerini yerine getirmeyen kimselere “kufurcu”, “dalâletci”, “fiskci”... demek munasebetsiz oldugu gibi, dini butunuyle yasamak isteyene “Islâmci” veya “dinci” demek de en az o kadar saygisizca bir ifadedir.
Irticâ'nin Hedefi Islam ve Muslumanlar
Bu acidan, irticâ cigirtkanligi yapan kimseler, sayet cahil, bilgisiz ve manipule edilmis insanlar degillerse, demek ki, irticânin golgesine siginarak bizzat muslumanligi hedef aliyorlar. Bunlar, Islam'a aciktan aciga saldirmak ve muslumanliga karsi dusmanliklarini izhar etmek istemiyorlar. Cunku, halkin yuzde doksani Ramazan-i serifte oruc tutuyor; milletin yuzde sekseni en azindan Cuma namazi kiliyor; insanimizin yuzde elliden fazlasi gunde bes vakit namazini eda ediyor. Eline birazcik imkan gecen hemen herkes Hac vazifesini yerine getirmek icin yollara dusuyor. Hatta simdilerde aristokrat siniftan bazilari ayri olarak ve aristokrasi mulahazasini koruyarak gidiyorlar, yol boyunca baskalarina karismiyorlar. Fakat, gidislerine nazaran cok farkli bir ruh haletiyle donuyorlar; “Gonlumuz fetholdu, ruhumuz doydu!” diyorlar. Rasûl-u Ekrem (sallallahu aleyhi vesellem) Efendimiz'in viladeti munasebetiyle salonlar senleniyor, hatta stadyumlar doluyor; mevlitler okutuluyor ve binlerce gul dagitiliyor. Gayet masum ve gayet yumusak programlar yapiliyor; oldukca derin ve pek samimi hisler dile getiriliyor ve âdetâ dagitilan o gullerin kokusuyla beraber muslumanlik da herkesin ruhuna siniyor. Islam kendi guzeligiyle ve o yenilmez gucuyle gonullere giriyor.
Dahasi, Hristiyanindan Yahudisine, Budistinden Brahmanistine kadar yabanci ilim adamlarindan ve ilahiyatci temsilcilerden yuzlercesi “Muslumanlik cok farkli.. hayatin her alaniyla alakali butun ihtiyaclara cevap veriyor. Insanin arzulari, istekleri ve beklentileri adina hicbir bosluk birakmiyor. Bundan dolayi, Islam'i yok saymak, Hazreti Muhammed'i gormezlikten gelmek ve Kur'an'a karsi lâkayt kalmak bir insan icin cok buyuk bir nakîsedir.” diyorlar.. diyor ve akli basinda bu insanlarin kimisi Islam'la serefleniyor, kimisi ona karsi derin alaka duyuyor, kimisi onun fahrî mudafii oluyor ve onunla soyle-boyle tanisan herkes hic olmazsa onyargilarindan kurtulup dostlar arasina giriyor. Onlardan biri Kur'anla azicik mesgul olunca, “Allah Allah, biz simdiye kadar muslumanligi boyle bilmiyorduk; demek ki, yanlis tanimisiz, sartlanmisliklarimiza takilmisiz. Meger, Ibrahim'in basina Halîlullah tacini konduran, Musa'yi Kelîmullah olarak tanitan, Suleyman'i asil peygamberlik tahtina oturtan ve Isa'yi Kelimetullah diye anlatan bizim elimizdeki metinlerden daha cok Kur'anmis!..” diyor ve ondan ayri gecen yillarina uzuluyor, âh cekiyor. Iste, boyle bir atmosferde, bazi kimseler, Islamiyeti ve muslumanlari hic sevmeseler bile, dogrudan “En buyuk tehlike Islam ve Muslumanlardir” demeye cesaret edemiyorlar. Oyle acikca saldirmak suretiyle muslumanlik unvaniyla onca insani karsilarina almayi kendi menfaatleri acisindan zararli buluyorlar. “Irtica” yerine “Islamiyet” dedikleri zaman, camiden cikan herkesin “zafer isareti” yaparak “Ben de muslumanim” demesinden korkuyorlar. Dolayisiyla, Islam'in aydinlik ikliminde boy atan guzellikler karsisinda kendi cirkin ruhlari zaviyesinden rahatsizlik duyan ve muslumanlar hakkinda cibillî olarak kotu duygular besleyen boyle kimseler, Islam'i ve muslumanlari aciktan aciga karalayamayinca takiyye yapiyor, dolambacli yollara sapiyor ve akla-hayale gelmez entrikalarla dini-dindari baski altinda tutmaya calisiyorlar.
Beyhude Yorulmayin, Kapilar Surmeli...
Fakat, kanaatimce, onlarin unuttuklari bir husus var: Artik bu millet bundan ikiyuz, ucyuz sene evvelki millet degil. Gunumuzun insanlari okuyor, anliyor, tahlil ve terkiplerde bulunuyor, analiz ve sentezler yapiyor ve arastirip iyice ogrendikten sonra inaniyorlar. Evet, bugunun mu'minlerinin imani taklidî degil; onlar, bir ideolojinin pesine takilip koru korune onun ardi sira yurumuyorlar. Tekvinî emirleri okumak ve tesriî disiplinlere dikkat etmek suretiyle bilerek dini benimsiyor ve ona butunuyle teslim oluyorlar. Islam'in ulvî hakikatlerini oyle kabulleniyorlar ki, baskilar karsisinda dinden vazgecmek bir yana, cenderelerin icine konsalar, canlari cikacak sekilde sIkistirilsalar, hatta idam sehpalarina cikarilsalar da, yine Abdullah ibni Huzafetu's Sehmî, Habbab b. Eret ve Bilal-i Habesî efendilerimiz gibi “Ehad, ehad” cigliklariyla “Allah birdir; hakiki ma'bud, hakiki mahbub, hakiki matlup sadece O'dur” hakikatini seslendirmeye âmâde bulunuyorlar. Bu acidan, irticâ dellallarina samimi bir nasihatte bulunmak istiyorum: Beyhude yorulmayin, cesit cesit oyunlar oynasaniz ve bir suru entrikalar cevirseniz de bundan sonra umumî efkâri ifsâd edemezsiniz. Artik herkes irticâ ile ne kastettiginizi biliyor, onunla neyi hedeflendiginizi fark ediyor ve siz ne yaparsaniz yapin millet hangi kibleye yonelmesi gerektiginin suurunda, yoluna devam ediyor. Bundan sonra, despotizmayla, tiranlikla ve kaba kuvvetle halki kendi anlayis cizginize cekmeniz mumkun degildir; medenî insanlar karsisinda kaba kuvvet hicbir ise yaramayacagi gibi arkada bir suru de nefret birakacaktir. Sayet, siz kendinizi sevdirmek, hatta savundugunuz sistemin sirin oldugunu gostermek istiyorsaniz, herkese karsi yumusakca, mulâyemetle, hosgoruyle ve engin bir kucaklayicilik icinde davranmalisiniz. Unutmamalisiniz ki, millet kendi deger olculerine saygi gostermeyen kimselere hurmet ve muhabbet nazariyla bakmaz. Eger, saygi ve sevgi mukabelesi gormeyi diliyorsaniz, tarihe yuz karasi olarak gecmek ve nefretle anilmak istemiyorsaniz, meseleyi gonulleri fethetmeye baglamali, halkin degerleriyle asla catismamali, onlarin duygu ve dusuncelerine kiymet vermeli ve milletin inanclarina saygili olmalisiniz.
Irtica Cigirtkanlari Sadece Nefret Uyariyor
Zannediyorum, bazilari kendi insânî telakkîleri acisindan bu mulahazalarima saygi duysalar da, bu sozler bir kisim kimselerin bir kulagindan vurup obur kulagindan cikacak ve ihtimal onlari cok rahatsiz edecek. Hatta belki beni oyunbozanlik yapmakla levmetmeye de kalkacaklar; “Bu niye bizim takiyyemizi fâs ediyor.. “irticâ” perdesinin gerisinde islerimizi ne guzel goturuyorduk; kovanimiza neden comak sokuyor?” deyip homurdanacaklar. Oysaki, “En ummadigin kesfeder esrar-i derûnun / Sen herkesi kor, âlemi sersem mi sanirsin!” diyen Ziya Pasa adeta bugunun Anadolu insaninin bilgeligine isaret etmis gibidir. Sozlerime kulak vereceklerini bilseydim, irticâ paranoyasina tutulmus kimselere bu sozu hatirlatir ve herbirine derdim ki: Gel, bu milleti hafife alma; sen irticâ cigirtkanligi yaparken halkin sana inandigini sanma. Bu millet artik kimin kim oldugunu ve neyin ne ifade ettigini cok iyi biliyor; senin o kelimeyi kullanirken ne kasdettigini de pekâlâ anliyor. Su cirkin yakistirmalarinla halk nezdinde sadece nefret ve tiksinti uyariyorsun. Oysa ki, senin de sevilecek ve takdir edilecek yanlarin var. En azidan insansin; esi–menendi yaratilmamis abide bir canlisin ve mahiyetin itibariyla meleklerden de ulvî aziz bir varliksin. Dolayisiyla, Allah'in yarattigi o kiymete uygun sozler soylemeli, ona gore bir kisim davranislarda bulunmali, kendi degerlerini ayaklar altina almamali, halk nezdinde maskara olmamali ve bir nefret heykeli haline gelmemelisin. Musadenizle bu konudaki sozlerimi fakirden daha once de duydugunuz bir dua ile noktalamak istiyorum: Allahim, onumuzdeki yollar sarp ve yokus.. her kose basinda bir suru gulyabâni gayizla gerilmis hucûm âni ve hucûm bahanesi bekliyor; dillerinde, irticâ, gericilik, teokrasi ve fundamentalizm, ellerinde gucun her cesidi ve hayallerinde bin bir entrika.. eger biz onlarin dedigi gibi dine, dunyaya, ilme ve gelismeye karsi isek, Sen bizi bu sapikliktan halâs eyle!.. Liyakatimiz yoksa, yollarin mutedeyyin, mutemeddin, muterakkî ve ilim asigi insanlara acilmasi icin bizleri huzuruna al ve yollari ac! Yok karsi taraf yaniliyorsa, iclerinde salâha acik ruhlardan hidayetini esirgeme! Temerrut ve din dusmanligini meslek edinenlerin de birliklerini boz! Duzenlerini baslarina yik! Yurtlarina-yuvalarina feryat sal! Ve butun inananlari, kapinin sadik kullarini, bu karanlik dusunce, karanlik ruh ve kara seslerin, gayretine dokunduguna inandigimiz tecavuzlerine, tahkirlerine, tezyiflerine ve plânlarina karsi koru!..– ( Herkul.org : 24.04.2006 )





                                                                                                    PAPA'YA  CEVAP
                                                                                                 - Papa adlı dosyamıza müracaat!-
                                                     Müslümanlık asla bir kılıç ve kan dini değildir
 

Efendimiz, bütün hayatı boyunca, İslâm'ın getirdiği prensiplerden kıl kadar dahi inhiraf etmemiştir. Zaten O'nun bütün hayatı, İslâm'ın pratiğe dökülme ameliyesinden başka bir şey değildir. Bu durum, cihad ve harp mevzuunda da, diğer sahalarda da böyledir. Peki İslam neden cihada izin vermiş ya da bazı durumlarda cihadı emretmiştir?

a)Müdafaa

Evvela; İslâm bir millet veya ferdin, kendi varlığını tehdit eden, onu yok etmeye, öldürmeye çalışan mukabil güce karşı, nefis müdafaasını, karşı koymayı meşru kılar, hatta bazı durumlarda onu emreder. Biri sizin varlığınızı, malınızı, canınızı, dininizi, ırzınızı tehdit ediyorsa, onunla göğüs göğüse gelir, bu işin kavgasını verir ve kendisiyle hesaplaşırsınız. Meselâ, diyelim ki: Hasım bir ülke, kendisiyle sizin aranızdaki hudutları deldi ve içeriye girdi, ne yaparsınız? Ülkenizdeki bazı kimseleri yılan-çıyan haline getirip üzerinize saldırtsa ne düşünürsünüz? İşte, bu noktadan hareketle, Allah Resûlü tam 14 asır evvel kuvvet kullanmayı da bir disiplin olarak kabul etmiş ve Müslüman'ın, Müslümanca yaşayabilmesi için, hikmetin yanında kuvvetin, irşadın yanında caydırıcı gücün bulunması zaruretine de parmak basmış ve onurlu, haysiyetli yaşama yollarını göstermiştir.

b) Zulmü durdurmak

Saniyen; İslâm'da, mazlumun, mağdurun, mahkûmun, sahipsiz ve garibin imdadına koşmak için harp, meşru kılınmıştır. Zaten mü'minler imdada koşmazlarsa başka kim koşacak? Allah bizi yeryüzünde hakkı yerine koymakla vazifelendirmiştir. O noktayı tutmayı varlığımızın gayesi bilmeli ve elde etmeye çalışmalıyız. Biz, dünya muvazenesinde bize düşen vazifeyi temsil ettiğimiz günlerde, batılılar zulmen Hindistan'ı işgale yeltenmişler, "Donanma-yı Hümâyûn, şimdi Hind Denizi'ne açılıyor." dediğimiz zaman da, tıpkı çapulcular gibi hemen kaçmışlardı. Evet, o dönemde, dünya muvazenesinde bu kadar ağırlığımız vardı. Vardı.. ve Fransa'dan Hindistan'a kadar koskocaman bir dünyada, o müthiş hakemlik konumumuzla mazlumlar, mağdurlar bize koşuyor ve hak istirdadını, ihkak-ı hakkı bizim kapımızda arıyorlardı.

c) İrşad hürriyeti

Sâlisen; İslâm, hak ve hakîkati, doğruluk ve istikameti neşretme hürriyetinin birileri tarafından engellenmesi durumunda, o hürriyeti muhafaza etmek ve sağlama almak için harbe izin vermiştir. Dikkat ediniz; hak ve hakîkati neşretmek için muharebe yapılmaz! Hak ve hakîkati neşretme hürriyeti engelleniyorsa onun için muharebe yapılır. Dünyanın dört bir yanında, irfana açık mürşitleriniz harekete geçecek ve siz herkese İslâm mesajını ulaştıracaksınız. Şayet bunu, başkaları engellerse, o zaman da engelleri ortadan kaldırmaya çalışacaksınız. Çünkü onların bu davranışları, insanların hür iradeleriyle cennete gitmelerine manidir. Siz düşünce hürriyetini korumak ve muhafaza etmek için çalışacak ve sertliklerin, karşı koymaların bertaraf edildiği ölçüde dininizi neşredeceksiniz. Bunu yaparken de -isterseniz bunu dördüncü bir esas da sayabilirsiniz- insanlık şeref ve haysiyetini rencide etmeyecek, çoluk-çocuğa dokunmayacak, kadınlara ilişmeyecek, mâbedlere çekilen ve kendisini ibadet ü taata veren insanlara zarar vermeyecek.. harp etmeyenlerle de harp etmeyeceksiniz. Günümüzde sözde medeni dünyanın bu noktanın neresinde olduğu bütün âlemin malumudur.

Şimdi bir de bize bakın! Her halîfe ve tabiî başta Allah Resûlü olmak üzere etrafa asker gönderirken: "Yaşlılara, kadınlara, çocuklara, kendisini ibadet ü taate vermiş ruhbanlara ve mabedlere ilişmeyiniz.! Ağaçları yakmayınız.! Hayvanlara dokunmayınız.! Ve servetleri heder etmeyiniz." diye emirler veriyorlardı. Bombaların canavarca kullanılışlarını onaylayan kimselerin, bilmem ki bu disiplinlere riayet etmesi mümkün mü?

İnsafsız art niyet sahipleri

İnsafsız bir kısım art niyet sahiplerinin tarif ettiği gibi, Müslümanlık asla bir kılıç ve kan dini değildir. Vâkıa Efendimiz kılıç kullandı.. ve O'nun böyle gönderileceği, daha O gelmeden, geçmiş peygamberler tarafından haber verilmişti: Hazreti Mesih İncil'de, O'nu anlatırken şöyle der: "O'nun elinde kılıcı vardır." İcabında hak edenlerle yaka paça olacak ve savaşacaktır. Bu şartlar altında Allah Resûlü, cihada memur ediliyor ve hasımlarıyla da bu şartlar altında hesaplaşıyordu.

Âdeta O, inatçı muasırlarına: "Düşünce ve fikir hürriyetini engelleyemezsiniz; insanlığa giden yolları tıkayamazsınız." diyordu. Bin bir vahşet ve dalaletler tablosu olan Fransız İhtilal-i kebîrini, hürriyete açılmış bir kapı diye hâlâ alkışlarız. Hâlbuki içinde bin bir vahşet kol gezmiş ve her gün giyotinle binlerce insanın kellesi alınmıştır. Ve ihtilâl, âdeta kendi kendini yiyip bitirmiştir.

Oysaki, tam 14 asır evvel, Allah Resûlü'nün karanlıkları yırtan o aydınlık ve ışıktan eliyle zulüm ve istibdat bertaraf ediliyor, hürriyet de getirilip insanlığın önüne seriliyordu. Ancak Allah Resûlü döneminde bu yapılırken İslâmî cephede ölen insanların sayısı, sadece 100 küsurdu. Dikkat ediyor musunuz, sadece İkinci Cihan Harbi'nde, iki vahşet birbiriyle boğuşurken 40 milyonu aşkın insan ölmüştü. Rusya'da gayr-i insanî bir sistemin oturması için bir çırpıda yüz küsur milyon insan öldürülmüştü. Onların kanları üzerinde âdeta gemiler yürütüldü, enkazlarından binalar yapıldı ve bu binaya da "yeni sistem" denmek istendi ki, bu sistemin adı komünizm idi.

"Yamyamları geçmişti beşer yırtıcılıkta!

Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi."

ÖZETLE

1- Efendimiz, bütün hayatı boyunca, İslâm'ın getirdiği prensiplerden kıl kadar dahi inhiraf etmemiştir.
2- İslâm'da harp, mazlumun ve mağdurun imdadına koşmak için meşru kılınmıştır.
3- İslâm, hak ve hakikati, doğruluk ve istikameti yayma hürriyetini korumak için harbe izin vermiştir. ( 13.11.06 Tarihli Gazeteler)



                                                              Favorit Gülen'e Hz. İsa'yI Sordu

   Soru: Batı dünyasının temsilcilerinde İslâm ile alâkalı olarak müşahede ettiğiniz başlıca tereddütler nelerdir? Bu tereddütlerden nasıl bir sonuç çıkarıyorsunuz?
   Fethullah Gülen: Batı'nın İslâm'a bakışını üç zaviyeden değerlendirebiliriz. Bunlardan biri dinî, diğeri siyasî, üçüncüsü ise dinî olanla kısmî münasebeti olsa da, daha çok siyasî yanı bulunan ilmî-akademik zaviyedir.
   Mesele dinî zaviyeden öncelikle Kur'an-ı Kerim'in Hıristiyanlığı değerlendirişi ve Peygamber Efendimiz'in (s.a.s.) Hıristiyanlarla münasebeti noktasından ele alınmalıdır. İslâm, temel bir doktrin olarak Musevîlik ve Hıristiyanlık gibi dinleri Kitabî dinler ve onların müntesiplerini Ehl-i Kitap olarak telâkki ederek, müşrikler ve din-tanımazlar karşısında onlara ayrı bir yer verdi. Kur'an-ı Kerim'deki ilgili âyetlere baktığımızda da göreceğimiz üzere, onlara gayet yumuşak yaklaştı. Şirk ve din-tanımazlık karşısında onların da İslâm ile olan itikadî ittifakları, elbette bu yumuşak yaklaşımın en önemli sebebiydi. Çünkü Musevîliğin ve Hıristiyanlığın başındaki isimler olan Hz. Musa ve Hz. İsa (Allah'ın selâmı üzerlerine olsun), İslâm'ın da Hz. Muhammed (s.a.s.) gibi kendilerine peygamber olarak inanılmasını emrettiği iki büyük peygamberdi. Onlara verilen Tevrat ve İncil de, Kur'an gibi, Müslüman olmak için kendilerine inanılması gereken iki İlâhî Kitap'tı. Kur'an-ı Kerim'in bize anlattığına göre, onlar da Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed'in Allah'tan alıp insanlara teblîğ ettiği aynı inanç, ibadet, ahlâk, davranış esaslarını ama kendi dönemlerinin şartları çerçevesinde anlatmışlardı...İslâm tarihinde bilhassa Abbasiler döneminde asırlarca İslâm ile Hıristiyanlık ve Musevîlik, Müslümanlar ile Hıristiyanlar ve Musevîler arasında sıcak münasebetler devam etmiştir. Bilhassa ilim merkezlerinde çok yakın işbirliği olmuş, daha sonraki asırlarda da müşahede olunacağı üzere, İslâm memleketlerinde bu üç semavî dinin mensupları barış içinde, aynı mahallelerde oturmuş, birbirleriyle komşuluk yapmış, yer yer yan yana mabedlerde ibadetlerini yerine getirmişlerdir. Yani, Batı'nın kendi memleketlerinde Müslümanlarla bir arada yaşama tecrübesinin henüz 50 yıllık bir geçmişi olmasına mukabil, Müslümanların diğer dinlerin müntesipleriyle bir arada yaşama tecrübesinin tarihi 14 asır öncesine uzanmaktadır. Bu tarihî gerçek, artık global bir köye dönüşen dünyamızda bir arada yaşama kültürü mevzuunda çok önemli ve istifadeye açık bir örnek olarak durmaktadır.
   İslâm ile Batı arasındaki münasebetin dinî veçhesi temelde böyle iken ve çok zaman böyle cereyan etmişken, tarih içindeki siyasî münasebetler, siyasî yaklaşım, maalesef bu münasebetleri menfî etkilemiştir. Bilhassa, İngiliz bayan araştırmacı Karen Armstrog'un da Muhammad: A Biography of the Prophet isimli Türkçe'ye de çevrilen çalışmasında tarihî vetiresini anlattığı gibi, 12 ve 13'üncü asırlarda peşpeşe devam eden Haçlı seferleri, İslâm'ın ve bilhassa Peygamber Efendimiz'in Batı'da çok yanlış tanıtılmasına, İslâm ile ilgili gerçeklerin çarpıtılmasına sebep olmuştur. Bilhassa Aydınlanma dönemlerine kadar Batı'da İslâm ile alâkalı imaj, umumiyetle hep bu Haçlı seferleri çarpıtmasının tesirinde kalmıştır.
   Bahis mevzuu ve siyasî yaklaşımın sebep olduğu yanlış İslâm imajı, ne yazık ki bilhassa son 20 yıldır daha başka noktalarda kendini göstermektedir. İslâm dünyası, 20'inci asra işgal veya sömürge altında bir dünya olarak girdi ve bu asrın ilk yarısında İslâm dünyasının hemen her yanında işgal ve müstemlekecilikten kurtuluş savaşları verildi. Bu savaşlarda İslâm motor gücü teşkil etti; insanlar, İslâm'a dayandılar. 60 küsur yıldır yaşadığımız İsrail-Filistin meselesinin de halâ belirli bir rol oynadığı bu husus, Müslümanların da çok yerde ve çoğu zaman İslâm'a daha çok siyasî yaklaşımlarına sebep oldu. İşte bu karşılıklı siyasî karşılaşma ve çatışmalar, siyasî hadiseler, bilhassa Demir Perde'nin yıkılmasından sonra Amerika'nın umumî olarak bütün dünya, hususî olarak İslâm dünyasıyla ilgili bazı planları ve hedefleri, Haçlı seferlerinden sonra ikinci defa İslâm'ın siyasî yaklaşımla farklı tanınmasına yol açmıştır. Haçlı seferleri döneminde İslâm, bilhassa itikadıyla ve Peygamber Efendimiz'in şahsına yönelik karalamalarla olduğundan farklı gösterilirken, bu yeni dönemde onun – meselâ savaş gibi – bilhassa milletler-arası münasebetlerle ilgili kaideleri açısından farklı tanınıp farklı tanıtıldığına şahit oluyoruz. Çok başka sebepleri olan terörün de ona bulaşan, bulaştırılan bazı “Müslümanlar" sebebiyle İslâm ile birlikte anılması ve bir İslâmofobia'nın yaygınlaştırılması, İslâm hakkındaki başlıca yanlış anlaşılmalara temel teşkil etmektedir.
   Batı'da İslâm'a bakışı belirleyen bir diğer faktör, ilmî-akademik görünen, fakat çok zaman siyasî yaklaşımın yönlendirmesinde hareket eden oryantalist yaklaşımdır. Bu yaklaşım zahirde ilmî ve objektif gibi görünse de ve hiç şüphesiz gerçekten ilmî ve objektif temelde davranan müsteşrikler (oryantalist) çıkmış da olsa, oryantalizm, daha ziyade Batı'nın İslâm ile siyasî karşılaşmasında bir destek fonksiyonu görmüştür ve görmektedir. Bu sebeple de İslâm, bazı hususiyetleri itibariyle olduğundan farklı gösterilmektedir....İslâm'ın itikadî, ibadet, ahlâk ve muamelat bütünlüğü içinde bakılmalı ve değerlendirmeler ona göre yapılmalıdır...İslâm  günümüz şartlarının da zorlamasıyla bazı müntesiplerinin onu yanlış temsil etmesiyle değerlendirilmemeli, yargılanmamalıdır.

   Soru: Hz. İsa'nın kişiliği İslâm Dini'nde nasıl yorumlanmaktadır?
  Fethullah Gülen: Cenab-ı Allah (c.c.)  Hz. İsa'yı  (a.s.) mucize olma vasfı ağır basacak şekilde babasız yaratmış, tertemiz, iffet şahikası, bâkire Hz. Meryem validemize ruh nefha ederek, rahminde Hz. İsa'ya vücut vermiştir. Bu sebepledir ki Hz. İsa, yaratılışı itibariyle ve bir de “ruh" bütünüyle manevî bir varlık olması, dolayısıyla, materyalizmin çok öne çıktığı kendi döneminin şartlarında mesajında Din'de dengeyi bulma adına ruhî-manevî unsurlara çok daha fazla ağırlık verilmesi sebebiyle, İslâmî gelenekte rûhullah (Allah'tan bir ruh) olarak da zikredilir. İslâm geleneğinde her büyük peygamber/rasûl, döneminin şartları gereği mesajında bir nokta özellikle ağırlık kazandığı için, Cenab-ı Allah'a o noktadaki yakınlığı ile anılır. Meselâ, Hz. Âdem, Safiyyullah; Hz. Nuh, Neciyyullah, Hz. İbrahim, Halilullah; Hz. Musa, Kelimullah, Hz. Muhammed, Habibullah olarak anıldığı gibi, Hz. İsa da Rûhullah olarak anılmaktadır. Kur'an-ı Kerim'de onun için “Allah'tan bir ruh, bir kelime" tabiri kullanılır. Buradaki kelime de, yanlış yorumlanmamalıdır. Kur'an-ı Kerim, kâinattaki her varlığı, her hadiseyi Allah'ın kelimeleri olarak niteler. Kelime, manâsı itibariyle “eser" demektir. Bütün varlıklar ve hadiseler Allah'ın İrade ve Kudreti'nin kelimeleri, İlâhî kitaplar da Kelâmı'nın kelimeleridir... Hz. İsa (a.s.), Cenab-ı Allah'ın bir baba vasıtalık etmeden tertemiz, bâkire, iffet sembolü Hz. Meryem'e ilka buyurduğu bir ruh ile bu validemizin rahminde teşekkül etmiştir. Cenab-ı Allah, doğduktan sonra onu Hz. Meryem vâlidemizi bir takım töhmetlerden korumak için konuşturmuş, o da, Allah'ın bir kulu olduğunu, abraşı, alacılıyı, doğuştan körü tedavi etme, Cenab-ı Allah'ın izin verdiği ölüleri diriltme, insanların evlerinde neleri depo edip neleri yediklerini bilme gibi mucizelerle donatılmış bir peygamber olarak gönderileceğini söylemiş ve daha sonra böyle bir peygamber olarak gönderilmiş, ayrıca misyonun önemli bir fonksiyonu olarak Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed'in (s.a.s.) geleceğini müjdelemiştir. Bu mübarek, masum peygamberin, yani Hz. İsa'nın vefatı, yeryüzünden alınması da, doğumu gibi diğer insanlarınkinden farklı olmuştur. Kendisini çarmıha germe teşebbüsü karşısında Allah, bu teşebbüste bulunanları yanıltmış, Hz. İsa çarmıha gerilememiş ve Cenab-ı Allah (c.c.) onu, ruhu ve âdeta ruh saffeti ve şeffafiyeti kazanmış vücuduyla semaya yükseltmiştir... ( Ukrayna- Favorit Dergi'sinin Nisan sayısına ( 2009) kapak olup sorularına verdiği cevaplardan seçme bölüm !)
    FETULLAH HOCA'YI MİSYONERLİKLE SUÇLAYANLARA TOKAT GİBİ CEVAPLAR. İŞTE FETULLAH HOCA'YA GÖRE İSA (AS) ...OKULLARI SAYESINDE HER YIL YUZLERCE KISI ISLAM ILE TANISIP, MUSLUMAN OLURKEN, O’NU MISYONERLIKLE SUCLAYANLAR BIR KISIYI BILE NAMAZA BASLATMISLAR MIDIR ACABA…?

 

                                                              İnanıyorsan bîgâne kalamazsın
     Resûl-i Ekrem Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem), bütün hayatı boyunca insanlığın içinde bulunduğu maddî-manevî sefalet ve dalâlet karşısında hep ızdıraptan iki büklüm yaşamıştı...O, Miraç'ta Cennet nimetlerine ermenin nasıl bir bahtiyarlık ve Cehennem'e yuvarlanmanın ne tür bir talihsizlik olduğunu görmüş; insanları ebedi hüsrandan kurtararak sonsuz saadetlere ulaştırmak için dünyaya dönmüştü. O, insanlara, kendilerini bekleyen tehlikeleri haber veriyor; onlara kurtuluşa götüren yolu işaret ediyordu; fakat insanların çoğu O'nun mesajına karşı bîgâne davranıyor, kendi mahiyetinden habersiz yaşıyordu. Nebiler Sultanı (aleyhi's-salâtü ve's-selâm), insanların bu hâlini gördükçe âdetâ kendine kıyarcasına ızdırapla kıvranıyordu; o hassas ruhu insanlığın dertleriyle inliyordu. Dert ve ızdırabın tahammül edilemez bir keyfiyet aldığı anlarda ise, Cenâb-ı Hakk'ın hem ta'dil hem de takdir ifade eden hitabı imdada yetişiyordu. Allah (celle celalühü) bir gün O'na, "(Habibim) Sen dilediğin herkesi doğru yola eriştiremezsin! Ancak Allah dilediğini doğruya hidâyet eder. " (Kasas, 28/56) diyerek, inandırmanın şe'n-i rububiyete ait bir iş olduğunu hatırlatıyor; bir başka gün de "Onlar iman etmiyorlar diye neredeyse üzüntüden kendini yiyip tüketeceksin." (Şuara, 26/3) sözüyle O'na tembih buudlu bir iltifatta bulunuyordu.  Cenâb-ı Hak, Habib-i Ekrem'ine hem ta'dil ve tembih hem de takdir ve iltifat ifade eden bir hitapla, "Kur'ân'ı sana, meşakkat çekip, bedbaht olasın diye indirmedik." (Tâ Hâ, 20/2) buyurmaktadır. Yani; Kur'ân'ı sana, bahtsız, talihsiz bir insan olasın diye indirmedik. Onun emirlerinden dolayı melûl, mahzun ve mükedder bir hale düşmeni istemedik. Bu Kitab'ı indirmekle seni, takatini aşan bir yükün ve ağır bir meşakkatin altına sokmayı da murad etmedik. Ayrıca, Kur'ân'ı sana, insanlarla münasebetlerinde sıkıntıya düşmene ve ona inanmıyorlar diye üzülmene bir sebep olarak da göndermedik. "Onu, Allah'tan korkanlara, Yaratan'a saygı duyanlara bir öğüt, bir uyarıcı olarak indirdik." (Tâ Hâ, 20/3) Senin vazifen tebliğ ve temsildir; insanları inandırmak şe'n-i rububiyete ait bir iştir. Kur'ân'ı, önyargısı bulunmayan, istifade etmeye açık duran, potansiyel olarak insanın içinde haşyet hâsıl edebilecek şeyleri duyduğu zaman içi haşyetle dolan ve manevi değerlere karşı saygı hissini bütün bütün kaybetmemiş olan kimseleri inzar edesin diye inzal ettik. Sen bu ilahî beyanın ışığında insanlara yol göstereceksin, onun rehberliğini kabul edip onun yolunda gidenler de saadete erecekler. Fakat onu kabul etmeyenlere zorla kabul ettirmek senin vazifen değildir...Cenâb-ı Hakk'ı her an görüyor gibi temkinli davranacak kadar kuvvetli bir imana sahipsen ya da hiç olmazsa her an O'nun tarafından görüldüğün şuuruyla hareket ediyorsan, o ufku tutturup harem dairesine girdikten sonra bir daha kapının önündeki insan gibi yaşayamazsın. Artık sen zihninden geçen hayallerine bile hesap sormalısın.
1- Efendimiz, Miraç'ta Cennet nimetlerine ermenin nasıl bir bahtiyarlık ve Cehennem'e yuvarlanmanın ne tür bir talihsizlik olduğunu görmüş; insanları sonsuz saadetlere ulaştırmak için geri dönmüştü.
2- Nebiler Sultanı (aleyhi's-salâtü ve's-selâm), insanların hâlini gördükçe âdetâ kendine kıyarcasına ızdırapla kıvranıyordu; o hassas ruhu insanlığın dertleriyle inliyordu.
3- Allah Teâlâ hak ve hakikatin ne demek olduğunu ruhumuza azıcık duyurmuşsa, artık biz sokaktaki herhangi bir insan gibi davranamayız. Bulunduğumuz seviyenin hakkını vermemiz gerekir.   (22.04.2011)

 

                      

                         

      
 

Gülseven Yaşer, Gülen davasI için bazI rütbeli askerlerden 'sahte tanIk' istemiş

Ergenekon terör örgütüne ait darbe girişimlerinin anlatıldığı ikinci iddianamede, Çağdaş Eğitim Vakfı Başkanı Gülseven Yaşer'in yolsuzlukları ve Fethullah Gülen aleyhine açılan davayı etkileme çabaları gün yüzüne çıktı.    gyasen@superonline.com adresinden 5 Ocak 2002 tarihinde 'hayricanoz' rumuzlu kişiye gönderilen bir e-posta da tespit edildi. İçeriğinde, şöyle deniliyor: "Ankara da Necip, Hüseyin, Ergün ve Zübeyir ile bir araya gelerek durum değerlendirmesi yaptık. Ortak görüş ikimizin en kısa zamanda Nuh ...... giderek görüntü ve seslerin montaj olduğu böyle bir konuşmanın geçmediğini söylememiz gerekiyor. Yoksa çok kötü olacak. Benden bu fedakarlığı esirgeme lütfen, Cumhuriyet'i, Atatürk'ü seviyorsan lütfen Nuh beye gidip ifade verelim, konuştuklarımızı inkar edelim. Bak eğer bu fedakarlığı yaparsan Bodrum'daki yazlığımı hemen sana vermeye hazırım. Telefon açma dinleniyor acele e-mail çek G.G.YAŞER".    Çağdaş Eğitim Vakfı Başkanı Gülseven Yaşer'in 'hayricanoz' rumuzlu şahsa 23.1.2002 tarihinde gönderdiği e posta şöyle: "Sevgili Mesut, Fettullah'ın davası ile ilgili aleyhte yeni tanıklar bulmamız lazım. Bizim Avukat Hüseyin bey mahkemenin aleyhimize doğru gittiğini, Eyüp ve Serhat alçaklarının da her an karşı tarafa dönebileceğini söyledi. Şu bizim Serhat'ın bir akrabası varmış. Cihat isminde bir çocuk. Biraz para vererek Fettullah aleyhinde mahkemeye çıkartmayı düşünüyorum. Bu konuda bizim emekli Albay Cem bey de çocuklarla konuşarak teklifin sanki askerden geldiğini ima edecek ve benimle irtibatlı olduğunu söylemeyecek. Şu an bir tek buna bel bağladım. Durumlar bildiğin gibi değil. Acilen yeni tanıklar bulmamız lazım. Fevzi .... Paşa ve Kemal Yavuz Paşa vasıtasıyla görüştüm. MGK Genel Sekreteri Tuncer Kılınç ile bir kez daha bu konuda görüşeceğiz. Bir numaralı BİKE'nin evinde görüşelim. Sakın telefonda açık konuşma. Dünya Kiliseler Birliği ile Lionslardan Arif Bey vasıtası ile para yardımı sözü aldım. Hiç korkma herşey yoluna girecek. Şu PKK'lı Ramazan ... denen çocuğa burs vermeye devam ediyorum. Ama resmî kayıtlarda göstermiyorum. Bu çocukla tekrar bir görüşmemiz lazım. İkna edebilirsek Fettullah aleyhinde tanık yapalım. Yoksa işimiz yaş. Cevap bekliyorum sevgiyle kal. Gülseven"                 27 Mart 2009     KARIYA BAKIN YAHU;  "BENDEN" DİYE BAŞLAYIP SONRA CUMHURİYET-ATATÜRK' SEVİYORSAN DİYE DEVAM EDEN, KENDİNİ ATATÜRK VE CUMHURİYET İLE ÖZLEŞTİREN MANTALİTESİ BİR YANA,  FETULLAH HOCA ALEYHİNE PKK'LI YALANCI ŞAHİT ARAMASI, DÜNYA KİLİSELER BİLİĞİ İLE OLAN İRTİBATI...İSE CABASI                                                              TÜM BUNLAR TADIMLIK NİYETİNE BİLE OLSA                 FETULLAH HOCA'NIN EVLERİNDE Bİ TANECİK BİLE SİLAH BULUNMADIĞININ İSPATI DEĞİL Mİ ?                                                                            OOOH NE ALA...SİLAH, UYUŞTURUCU,...! SIRADA...?                                                             Fethullah hoca karşıtı kitaplar O'nu ABD'ci ve misyoner olmakla suçlar!                               Sonra O'nu suçlayanlar utanmadan tersini iddia ederek yine O'nu suçluyor...!                                                           FETULLAH HOCA'YI  TC ALEYHİNE OLDUĞUNU  İDDİA EDENLERE  BİR SORU;                               " SİZ OĞLUNUZA İSTİKLAL MARŞININ YARISINI BİLE EZBERLETTİREBİLDİNİZ Mİ ACABA...?!"